آیا یهودیها «عُزیر»را فرزند خدا میدانند؟

پاسخگویان
0 0

6 دقیقه

شما به دنبال این مطالب هستید:

«عزیز» همان «عزراء» در لسان یهود است.
تاریخ میگوید:بخت النصر فرمانروای بابل، فلسطین را فتح کرد و معبد یهود را ویران ساخت، کتابهای آنان را سوزانید، رجال آنها را کشت، زنان و کودکان و پیران از کارافتاده را اسیر کرد و روانه بابل ساخت، و قریب یک قرن این گروه در آنجا ماندند.
در سال ۴۵۷ پیش از میلاد، کورش، بابل را گشود، اسیران یهود را آزاد ساخت، و اجازه داد که آنان به مرکز خود باز گردند و تورات را دوباره بنویسید. در این موقع، «عزراء» تورات را از حفظ نوشت. و بخاطر این موقعیتی که نصیب وی گردید، در میان یهودیان «ابن الله» نامیده شد.
قرآنمجید، این حقیقت را در آیه زیر حکایت می کند:
«وَقالَتِ الْیَهُودُ عزیرٌ ابْنُ اللهِ وَ قالَتِ النَّصاریَ الْمَسیحُ ابْنُ اللهِ» توبه/۳۰
[یهود گفتند که عزیر فرزند خدا است و نصاری گفتند که مسیح فرزند خدا است].
برخی، از عطف مسیح بر «عزیز» چنین نتیجه میگیرند که فرزند بودن عزیر در اعتقاد یهود، بسان فرزند بودن مسیح و به معنی الوهیت و معبود بودن او است، و به گمان آنان جزئی از الوهیت در او است. روی این اساس، از میان قدیسین، عزیر نیز جزو معبودها شمرده شده است. ولی قرائن دیگری گواهی میدهد که پسر بودن او یک اضافه تشریفی و مجازی، و به خاطر اظهار علاقه و به منظور احترام و تکریم بوده است، همچنانکه یهودیان و مسیحیان، مجموع ملت خود را «ابناءالله» ـفرزندان خدا- میخوانند، چنانکه میفرماید:
«وَ قالَتِ الْیَهُوُدُ وَ النَّصاری نَحْنُ اَبْناء اُللهِ وَ اَحِبّاوُهُ» مائده/۱۸
[یهود، و نصاری گفتند که ما فرزندان خدا و دوستان او هستیم].
بنابراین هیچ بعید نیست که «ابنالله» بودن حضرت عزیز، یک نوع اضافه تشریفی باشد. اگر قرائن دیگری بر این که مسیح نزد نصاری واقعاً فرزند خدا شمرده میشود دردست نبود، درباره او نیز همین حکم جاری بود.
گواه روشن براینکه این اضافه جنبه تشریفی دارد، این است که در آیه زیر، هنگامی که از ربوبیّت احبار و راهبان سخن میگوید، نامی از مسیح میبرند، بدون اینکه از عزیر سخنی به میان آورد، چنانکه میفرماید:
«اِتَّخَذُوا اَحْبارَهمْ وَ رُهبانَهُمْ اَرْباباُ مِنْ دُونِ اللهِ وَ الْمَسیحَ ابْنَ مَرْیَمَ» توبه/۳۱
[علماء و راهبانشان را معبودانی جز خدا اتخاذ کردهاند، و مسیح بن مریم را نیز].
اگر به راستی عقیده یهود درباره عزیز، الوهیت بود، بسیار مناسب بود که در این آیه نامی از عزیر نیز برده شود.

مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.