روز فتح چه روزی است؟

پاسخگویان
0 2

6 دقیقه

روز فتح که از ایام الله بزرگ است و در قرآن مجید آمده است ـ بر حسب بعضی تفاسیر ـ روز ظهور و فتح امام زمان (ع) است.
روزی است که کفّار را ایمان در آن روز سود نمیبخشد و مهلت داده نمیشوند.
چنانکه در احادیث است:
قریهای نمیماند مگر آنکه در آن ندای «لا اله الا الله» بلند شده و اسلام جهانگیر میشود و این همه دوئیتهائی که از جهت اختلاف نظامات، و حکومتها و رژیمها و به اسم نژاد و وطن ساخته شده، ملغی میگردد، ومرزهائی که با آنها، زورمندان، دنیا را تقسیم کرده و افراد بشر را از هم جدا و بیگانه ساختهاند، از میان برداشته میشود.
در آن عصر برکات و آثار عقیده و ایمان به خدا آشکار میشود، و بر حسب آیه :
«وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُری آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماء وَ الْأَرْضِ» اعراف/۹۶ [و چنانچه مردم شهر و دیار همه ایمان آورده و پرهیزکار میشدند، همانا ما درهای برکات آسمان و زمین را بر روی آنان میگشودیم.]
درهای برکات آسمان و زمین به روی مردم و دنیای مؤمن، گشوده میشود و به جای نظامات مشرکانه و جنگ و نزاع و کینه توزی، نظام الهی اسلام و دوستی و برادری و صفا و صلح واقعی و عمومی برقرار میشود.
از جمله احادیث که بر این مطلب دلالت دارد، روایتی است که در کتاب «المحجّه فیما نزل فی القائم الحجه» ا زعیّاشی به اسناد خود ا ز«ابنٌ بکیر» روایت کرده است که ابن بکیر گفت:
«از ابی الحسن(حضرت موسی بن جعفر)(ع) سؤال کردم از این قول خدای تعالی:
«وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ کَرْهاً» آل عمران/۸۳ [هر آنچه در آسمان و زمین است، خواه و ناخواه مطیع فرمان خدا است.]
حضرت در پاسخ فرمود (قریب به این مضمون) نازل شده است در قائم (ع) که وقتی ظاهر شود، اسلام را بر طوایف کفّار که در شرق و غرب هستند، عرضه نماید. هر کس از روی اطاعت اسلام آورد، امر میکند او را به نماز و زکات و آنچه مسلمانان به آن امر میشوند؛ و هر کس اسلام نیاورد، گردن او را میزند، تا باقی نماند در مشرقها و مغربها احدی مگر اینکه موحّد گردد.
ابن بُکیر میگوید: گفتم: فدایت شوم، خلق بیشتر از این میباشند (یعنی بیشتر از این هستند که بتوان اسلام را به همه عرضه کرد و همه را یا مسلمان نمود، یا کشت).
حضرت فرمود: «اِنَّ اللهَ اِذا أَرادَ أَمْراً قَلَّلَ الْکَثیرَ وَ کثَّرَ الْقَلیلَ» (منتخب الاثر، ص۴۷۱، به نقل از المحجه) [خداوند وقتی کاری و امری را اراده کند، اندک را بسیار و بسیار را اندک مینماید]

مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.