آشنایی با داروی پتنیدان (اتوسوکسیمید)

0 16

پتنیدان (اتوسوکسیمید)

مکانیسم اثر:
اتوسوکسیمید آستانه حمله تشنجی را افزایش داده و از بروز الگوی مشخصه امواج نیزه ای ـ موجی با کم کردن انتقال عصبی در قشر حرکتی مغز و عقده های قاعده ای ( Basal ganglia) جلوگیری می کند. این دارو در درمان حملات تشنجی صرع کوچک، که نسبت به داروهای دیگر مقاوم است، به کار می رود. فارماکوکینتیک جذب: از دستگاه گوارش به خوبی جذب می شود. غلظت پلاسمایی ثابت این دارو طی ۷-۴ روز حاصل می شود. پخش: به طور گسترده در سرتاسر بدن انتشار می یابد. پیوند پروتئینی این دارو بسیار ناچیز است. متابولیسم: در کبد به میزان زیادی متابولیزه و به چند متابولیت غیرفعال تبدیل می شود. دفع: از طریق ادرار دفع می شود. مقادیر کمی از دارو از طریق مدفوع و صفرا دفع می شود. نیمه عمر دارو ۶۰ ساعت در بالغین و ۳۰ ساعت در کودکان است.
اثر بر آزمایشهای تشخیصی:
اتوسوکسیمید ممکن است غلظت آنزیمهای کبدی را افزایش دهد باعث افزایش تعداد ائوزینوفیل و کاهش WBC گرانولوسیت، RBC و پلاکت ها می شود.

نکات قابل توصیه به بیمار:

۱ـ مصرف دارو همراه با غذا از بروز تحریکات گوارشی جلوگیری می کند. از مصرف فرآورده های حاوی الکل، و همچنین از انجام فعالیت هایی که نیاز به هوشیاری کامل دارند، خودداری نمایید. این دارو ممکن است موجب بروز خواب آلودگی، سرگیجه، یا تاری دید شود.

۲ـ مصرف دارو را به طور ناگهانی قطع نکنید، زیرا ممکن است موجب بروز ناگهانی حملات تشنجی شود.

۳ـ کارت پزشکی نشان دهنده مصرف این دارو را به همراه داشته باشید.

۴ـ در صورت بروز بثورات پوستی، درد مفصلی، تب، گلودرد، یا خونریزی یا کبودی غیرمعمول، به پزشک اطلاع دهید

۵ـ در صورت باردار شدن، فوراً به پزشک اطلاع دهید. ۶ـ از منجمد کردن شربت این دارو خودداری کنید. مصرف در سالمندان: مصرف این دارو در بیماران سالخورده باید با احتیاط همراه باشد. مصرف در کودکان: مصرف اتوکسیمید در کودکان کوچکتر از سه سال توصیه نمی شود. مصرف در شیردهی: بی ضرری مصرف این دارو در دوران شیردهی ثابت نشده است. شیردهی در دوران مصرف این دارو توصیه نمی شود. مصرف در بارداری: بی ضرر بودن دارو اثبات نشده است.

عوارض جانبی:
اعصاب مرکزی: سردرد، سرگیجه، آتاکسی، تحریک پذیری، سکسکه، احساس سرخوشی، لتارژی، رفتار پسیکوتیک. پوست: کهیر، خارش، بثورات اریتماتو، پرمویی، سندرم استیونس ـ جانسون، سندرمهای شبه لوپوس. چشم: نزدیک بینی. دستگاه گوارش: تهوع، استفراغ، اسهال، هیپرتروفی لثه، کاهش وزن، کرامپها، تورم زبان، بی اشتهایی، دردشکمی و اپی گاستر. ادراری ـ تناسلی: خونریزی مهبلی، هماچوری، افزایش دفعات ادرار خون: لکوپنی، ائوزینوفیلی، آگرانولوسیتوز، پان سیتوپنی، کم خونی آپلاستیک. توجه : در صورت بروز علائم حساسیت مفرط، بثورات پوستی، یا ضایعات غیرمعمول پوست یا هر گونه علائم دیسکرازی خونی، مانند درد مفصلی، تب، گلودرد، یا خونریزی یا کبودی غیرمعمول، باید مصرف دارو قطع شود. مسمومیت و درمان تظاهرات بالینی: ضعف CNS، آتاکسی، استوپور و اغما. درمان: شامل اقدامات علامتی و حمایتی می شود. علائم حیاتی بیمار و تعادل مایعات و الکترولیتها باید پیگیری شود.

موارد منع مصرف و احتیاط:

موارد منع مصرف: حساسیت به دارو یا دیگر سوکسینیمیدها، یا هر یک از ترکیبات فرمولاسیون

موارد احتیاط: این دارو می تواند باعث اختلالات خونی شدید شود. مواردی از لوپوس اریتماتوس به دنبال مصرف دارو گزارش شده است. در بیماران با نارسایی کبدی و کلیوی با احتیاط به کار رود. در بیماران با علائم عفونت حتماً شمارش سلولهای خونی انجام شود. اثرات سداتیو دارو در مصرف همزمان با اتانول و دیگر داروهای سداتیو تشدید میشود. ایمنی و اثربخشی دارو در کودکان زیر سه سال اثبات نشده است. در بیمارانی که هم صرع ابسانس و هم تونیک ـ کلونیک دارند همراه با بقیه داروهای ضدصرع به کار رود. چون در موارد صرع مختلط احتمال تشنج تونیک ـ کلونیک را افزایش می دهد. به خاطر افزایش احتمال تشنج قطع این داروها باید به آهستگی صورت گیرد.

تداخل دارویی:

مصرف همزمان اتوسوکسیمید و سایر داروهای مضعف CNS (الکل، مخدرها، داروهای ضداضطراب، ضدافسردگی، ضدپسیکوز، و سایر داروهای ضدتشنج) موجب تضعیف تجمعی CNS و رخوت می شود. دارو باعث کاهش سطح فنوباربیتال و پریمیدون می شود. تنظیم دوز در این موارد لازم است. باعث افزایش سطح خونی فنی توئین می شود. بیمار را به دقت مانیتور کنید. والپروئیک اسید باعث تغییر سطح خونی اتوسوکسیمید می شود. بیمار را به دقت مانیتور کنید.

موارد و مقدار مصرف:

صرع کوچک بزرگسالان و کودکان بزرگتر از شش سال: ابتدا، مقدار ۲۵۰ میلی گرم دوبار در روز مصرف می شود. به این مقدار می توان هر ۷-۴ روز ۲۵۰ میلی گرم اضافه کرد تا به g/day 5/1 برسد. کودکان ۶-۳ ساله: ۲۵۰ میلی گرم روزانه مصرف می شود. دوز مناسب mg/Kg/d 20 می باشد.

ملاحظات اختصاصی

۱ـ برای کاهش تحریکات گوارشی، باید دارو با غذا مصرف شود.

۲ـ از قطع ناگهانی مصرف دارو، باید خودداری کرد، زیرا ممکن است موجب بروز ناگهانی حملات تشنجی صرع کوچک شود.کرد

۳ـ وضعیت بیمار از نظر امکان بروز واکنشهای پوستی، درد مفصلی، تب فاقد دلیل، خونریزی یا کبودی غیرمعمول باید پیگیری گردد، زیرا ممکن است این نشانه ها علامت بروز عوارض جانبی شدید یا عوارض خونی باشند.

۴ـ دارو باعث نتایج مثبت کاذب تست کومبس می شود. ممکن است موجب بروز نتایج غیرطبیعی آزمونهای عملکرد کلیه شود.

۵ـ شمارش سلولهای خونی (CBC)، تست های کبدی و کلیوی طی مصرف دارو به صورت دوره ای انجام شود.

۶ـ سطح خونی درمانی دارو بین ۴۰ تا ۱۰۰ میکروگرم در میلی لیتر می باشد

 

مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.