از پیامبر اکرم(ص) در مورد روح و … سؤال شعد، حضرت جواب را به بعد موکول فرمود، ولی ان شاءالله نگفت، به همین خاطر وحی الهی چند روز به تأخیر افتاد. نیز حضرت در آخر عمرش فرمود: هر کس حقی بر من دارد، اعلام کند مردی گفت: سهواً شلاق توبه من خورده است. آیا این دو قضیه منافات با عصمت پیامبر(ص) ندارد؟

0 17

الف) هر دو قضیه با خبر واحد نقل شده و در اعتقادات خبر واحد حجیّت ندارد و مورد عمل نمی باشد، بنابراین هیچ یک از دو خبر به اثبات نرسیده است.

ب) در مورد ان شاءالله در زمان نزول آیه ۲۳ سوره کهف، حضرت مأمور به ان شاءالله گفتن نبود، بنابراین ترکش اشکالی ایجاد نمی کند.(۱)

پ) اگر هم پیامبر ان شاءالله را در موردی ترک کرده باشد این یک ترک اولی است و منافی با عصمت نمی باشد چرا که ترک اولی معصیت نیست تا منافی عصمت باشد.

ت) آیه ۲۳ سوره کهف در مورد ان شاءالله به ظاهر خطاب به پیامبر است، ولی در واقع خطاب به امت است که می خواهد ادب گفتار را بیاموزاند. نیز بفهماند که هر چه هست، از ناحیه خدا است و ما چیزی از خود نداریم. خود ما و کار ما و گفتارمان اگر مورد تأیید الهی نباشد، به هیچ وجه به ثمر نمی رسد. ما همه متکی به او هستیم. تا اراده او نباشد، اگر تیغ های عالم حرکت کنند، حتی یک رگ را نخواهند برید، چنان که چاقوی تیز را حضرت ابراهیم(ع) بر گلوی نازک فرزندش اسماعیل با تمام قدرت کشید، ولی نبرید. خطاب رسید که چاقو تنها به فرمان ما بُرنده است.

اگر اراده او باشد، همه چیز به سرعت تحقق می یابد و حتی شیشه را در بغل سنگ نگه می دارد. این قبیل تعبیرات در قرآن مجید توجه ما را به خدا در تمام کارها افزایش می دهد. از پاره ای روایات استفاده می شود که اگر کسی سخنی را در ارتباط با آینده بدون ان شاءالله گفتن بگوید، خداوند او را به خودش وا می گذارد و از زیر چتر حمایتش بیرون می برد.(۲)

پی نوشت ها:

۱٫ تفسیر شریف لاهیجی، ذیل آیه ۲۳ سوره کهف.

۲٫ تفسیر نمونه، ج ۱۲، ص ۳۸۹، به نقل از نور الثقلین، ج ۳، ص ۲۵۲٫

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.