اگر کسی در موقع حیات خود هیچ وقت نماز نخوانده و روزه نگرفته باشد، آیا بعد از مرگ او اگر از مال او برای روزه و نماز اجیر بگیرند، این کار جای نمازها و روزه های فوت شده را که به عهده اش بود می گیرد؟

0 13

مسلما کاری را که اجیر انجام می دهد، با کاری که شخص می بایست انجام می داد، ولی به دلایل نامعلوم آن را ترک کرده است، فرق می کند . خداوندانسان ها را مکلف می آفریند تا در قبال انجام تکلیف و تحمل مشقت پاداش گیرند. نماز و روزه دور رکن اصلی اسلامند. این دو تکلیف خصوصا نماز که در اوقات پنجگانه شبانه روز بر انسان واجب می شود، در اسلام از اهمیت ویژه ای برخوردار است. نماز در هیچ حالتی نمی بایست از انسان ترک شود، حتی اگر انسان در حال مرگ یا در جبهه جنگ و یا در حا غرق شدن باشد. این به خاطر اهمیت فوقالعاده نماز است که اسلام آن را واجب کرده است.

افرادی که به هر دلیل سعادت خواندن نماز و گرفتن روزه را ندارند، به دو دسته تقسیم می شوند: در دنیا اصولا اعتقادی به نماز و روزه نداشته و حتی در آخرین لحظات حیات موفق به توبه نمی شوند که حساب آن ها با خدای متعال است واو بهتر می داند که با آن ها چه کند.

دسته دیگر افرادی هستند که به نماز و سایر واجبات معتدند، اما به دلایلی تنبیلی ، بیماری و دیگر بهانه ها موفق به انجام تکالیف الهی نمی شوند. در چنین مواقعی خداوند متعال لطف میکند و از روی احسان و نیکی به بندهاش که دیگر دستش از دنیا خالی شده و مجالی برای بازگشت و جبران ندارد، عمل نیابتی را که اجیر انجام می دهد به حساب بنده اش می گذارد و قبول می فرماید. در عین حال هیچ گاه عمل اجیر جای عملی را که خودش می بایست انجام می داد، نمی گیرد و شاید فقط موجب منع عذاب شود، منع عذاب شود، که در این جهت تضمینی وجود ندارد که عمل نیابتی سبب قرب و تعالی روح فرد از دنیا رفته شود، زیر قرب و تکامل و نیز رسیدن به تعالی، به عمل شخص در دنیا مربوط می شود.

البته افرادی که در دنیا از سلامت روح برخوردار بوده و دارای مقامات عالیه ای بوده و اکنون دار فانی را وداع گفته اند جون علما و اولیای الهی، از این قاعده مستثنی هستند و اگر کسی به نیت ایشان عمل خیری انجام دهد، آن عمل علاوه بر ثواب موجب تعالی و تکامل بیشتر روح آن ها اشاره می شود.

از امام صادق(ع) سؤال شده است: مردی می میرد، در حالی که نماز یا روزه به عهده دارد. آیا جایز است برای او شخص غیر عارفی قضا به جا آورد؟ حضرت در جواب فرمود : برای او قضا نکند، مگر مسلمان عارف . (۱)

از این حدیث معلوم می شودعلاوه براجازه چنین کاری از طرف شرع مقدس، شخص اجیر نیز باید از مرتبه بلندی برخوردار باشد؛ یعنی عالم باشد.

پی نوشت ها :

۱ – ر . ک : وسائل الشیعه، کتاب الصلوه ، ج۵، ص ۳۶۶ ، باب ۱۲، حدیث پنجم.

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.