تفسیر فرازهای چهل و سوم و چهل و چهارم خطبه هشتاد و هفتم نهج‎البلاغه که در آن امام علی(ع) به بیان رعایت عدالت در نزد عارفان پرداخته چیست؟

0 8

«قَدْ أَلْزَمَ نَفْسهُ الْعَدْلَ، فَکانَ أَوَّلَ عَدْلِهِ نَفْیُ الْهَوی عَنْ نَفْسِهِ» [خود را بر عدل و دادگری ملزم نموده و نخستین عدل وی درباره خویشتن است که هوی و امیال را از نفس خود دور ساخته است.]
بدون عدالت درباره خویشتن کدامین عرفان را می‎توان توقّع داشت؟
معنای این جمله چنین است که بدون شناخت قانون موجودیّت خویشتن و به کار بردن آن، چگونه می‎توان دم از عرفان زد. عدالت که اساسی‎ترین عنصر کمال آدمی است چیزی نیست که از خارج از وجود او بر او وارد شود، بلکه عبارتست از شناخت قانون موجودیّت خویشتن و به کار بردن آن. بنابراین، کسی که هنوز به شناخت و عمل مزبور توفیق نیافته است، حقّ ادّعای عرفان مثبت را ندارد. چنانکه کسی که هنوز نتوانسته است درباره خویشتن عدالت بورزد [که این عدالت بدون بر کنار شدن از هواهای نفسانی امکان‎ناپذیر است] چگونه می‎تواند درباره دیگران عدالت نماید؟

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.