معنی «امامت» چیست؟ آیا پیامبران هم امام بوده اند؟

0 16

امام در زبان عرب و در لغت به معنای پیشوایی و رهبری است و به مطلق پیشوا تفسیر شده است; یعنی کسی که رهبر جمعیتی باشد و مردم از اعمال و افکارش پیروی کنند. پس امامت یعنی پیشوایی و زمامداری کلّی در تمام امور دینی و دنیوی; ولی در قرآن امامت به همین معنا ولی با هدایت خاص نامیده است.
در مورد حضرت ابراهیم((علیه السلام)) پس از پیروز شدن از امتحانات الهی خدای سبحان فرموده: «انّی جاعلک الناس اماماً; من تو را برای مردم امام قرار دادم». که در جای دیگر درباره این امامت فرمودند: «وجعلنا هم ائمهً یهدون بامرنا…; ما آنها را امامانی قرار دادیم که به امر ما هدایت می کردند». این هدایتِ باطنی و هدایت تکوینی که به امر حق انجام می شود ویژه امامتی است که به حضرت ابراهیم((علیه السلام)) بعد از نبوت و در سن پیری عطا شده است. پس امامت در قرآن، به معنای «هدایت باطنی و ولایت بر نفوس» است و این مقام انتصابی است; زیرا خداوند باید آن را عطا کند و به هر کسی داده نمی شود، بلکه زمینه های مناسب و بسترها فراهم، لازم دارد.
تمام پیامبران امام نبوده اند، همان طور که تمام امامان هم پیامبر نبوده اند; مثلا مقام امامت و نبوت در حضرت ابراهیم و حضرت رسول اکرم((صلی الله علیه وآله)) جمع شده بود ولی ائمه معصومین((علیهم السلام)) فقط مقام امامت داشتند. البته همان طور که نبوت دارای درجات است – چنانچه مقام حضرت ختمی مرتبت طبق آیه قرآن حتّی از انبیای اوالعزم هم برتر است – امامت هم مراتب دارد و مقام امامت معصومین((علیهم السلام)) از انبیای الهی برتر بوده است; چنان که طبق روایات صحیح، پیامبران الهی – حتّی پیامبران اولوالعزم – در مقام توسل و شفاعت، ذات احدیّت را به اهل بیت((علیهم السلام)) قسم می دادند.
 
(بخش پاسخ به سؤالات )

ـ۷ـ

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.