آیا اسلام، زندگی انفرادی وانزوا را برای خودسازی و تقویت اراده تجویز می کند؟

0 19

در روش سازندگی دینی، البته بخشی از وقت را به خود اختصاص دادن و به تفکر و تأمل پرداختن، مطلوب است و در اصطلاح خلوت با خویش باعث دقت ها و دریافت های مفیدی می شود اما زندگی افرادی به خاطر از بین بردن عادات منفی برنامه درست و شایسته ای نیست زیرا انسان موجودی است اجتماعی آنرا تنظیم کرده عملی سازد.

بهترین راه برای تقویت اراده بکار بستن تعریفهای عملی فردی و اجتماعی است بدین ترتیب که انسان پس از تحصیل اطلاعات لازم اخلاقی و عملی تصمیم بگیرد آنها را بکار بندد و علیرغم اینکه مسائلی مانند شرم (شرم کاذب) و ملاحظه دیگران و امثال آنها او را مانع می شود تصمیم بگیرد هر چه بیشتر آنها را بکار بندد مثلاً کسی که از سخن گفتن نزد دیگران و امثال آنها او را مانع می شود تصمیم بگیرد هر چه بیشتر آنها را بکار بندد .

مثلاً کسی که از سخن گفتن نزد دیگران شرم دارد تصمیم بگیرد هر چه بیشتر آنها را بکار بندد مثلاً کسی که از سخن گفتن نزد دیگران شرم دارد تصمیم بگیرد نزد دیگران صحبت کند و در اجتماعات و محلهای تجمع حرف برند و مسائلی که تشخیص می دهد لازم است مطرح کند این کار در مرحله نخست دشوارست ولی با بکار بستن ممتد و تمرین پی گیر بتدریج برای انسان عادی می شود و همچنین است خصلتهای دیگری که انسان بخواهد آنها را تبدیل به خصلتهای شایسته سازد که در مورد هر کدام تمرین مناسب آنها را بکارنند.

تأکید صریح دین بر شرکت در اجتماعات مثل نماز جمعه و تعاون در خیر نمونه هایی است که نشان می دهد، راه خودسازی از بستر جامعه عبور می کند این راه صوفیان است که یکی از آنان گفته است اگر من به جای پیامبر((صلی الله علیه وآله))بودم و به معراج رفته بودم دیگر باز نمی گشتم! آری او آنجا می ماند اما پیامبر و پوینده را او به خلق باز می گردد و سازندگی خویش و دیگران را در همین مسیر تحقق می بخشد.

( بخش پاسخ به سؤالات )

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.