قرآن بهشت را چگونه توصیف کرده است؟

0 46

قرآن کریم در مقام ترسیم چهره و ویژگى هاى بهشت و بهشتیان آیات فراوانى را اختصاص داده است مانند:

۱. باغ هاى طرب انگیز که زیر درختان آن نهرها جارى است. این بیان حدود ۷۰ بار در قرآن آمده است.
۲. درختان و سایه هاى آن مانند میوه هایش همیشگى است: «أکلها دائم وظلُّها».[رعد/ ۳۵].
۳. فرشتگان بر بهشتیان وارد مى شوند و سلام و تحیت مى گویند.[رعد/ ۲۳].
۴. لباس هاى آنان از حریر و پرنیان است.
۵. بر تخت ها تکیه زده، نه آفتاب سوزان مى بینند و نه سرما.
۶. سایه درختان بهشتى بر سر بهشتیان و میوه هایش در دسترس آنان است.
۷. ساقیان زیبارو و حوریان با جام هاى سیمین و بلورین بر آنان دور مى زنند.
۸. شراب هایى مى نوشند که طبعش چون زنجبیل و عطرآگین است.
۹. چشمه سلسبیل در آن جاست.
۱۰. جهانى است بزرگ و کشورى است پرنعمت.
۱۱. لباسشان از استبرق و دست بندهایشان نقره فام است.
۱۲. ساقى شرابشان پروردگار، و شرابشان طاهر و پاک است.[انسان/ ۲۱].
۱۳. در رخسارشان شادمانى نعمت هاى بهشتى پدیدار است.
۱۴. شرابشان ناب و سر به مهر و دست نخورده است.
۱۵. ترکیب طبع آن شراب این که به مشک مهر کرده اند و از عالم بالا است: «ومزاجه من تسنیم».[مطففین/ ۴۲-۲۷].
تذکر: برخى از چشمه هاى بهشتى خالص و ناب است، مانند چشمه تسنیم و برخى از چشمه ها مزیجى و امتزاجى از تسنیم دارد مانند چشمه رحیق.

۱۶. آب هاى بهشت هیچ گاه گندیدده نمى شود و طعمش تغییر نمى کند.
۱۷. نهرهایى از شراب ناب که براى نوشندگان لذت بخش است و چشمه هایى از شیر که طعمش تغییر نیابد و چشمه هایى از عسل مصفا در آن جاست.[محمد/ ۱۵].
۱۸. جایگاه امن، امان و سلامتى است.[انعام/ ۱۲۷].

۱۹. در آن جا براى بهشتیان از همه میوه ها به اضافه لطف و بخشش پروردگارشان هست.[محمد/ ۱۵] و آنچه که انسان بخواهد و چشم ها را به شوق و لذت اندازد مهیاست و انسان در آن جاوید باشد: «وفیها ما تشتهیه الأنفس وتلذ الأعین وأنتم فیها خالدون».[زخرف/ ۷۱].

گفتنى است قران در اوصاف بهشت و همچنن در ویژگى هاى جهنم، به بیان آن دسته از مطالبى که براى همگان قابل ادراک است پرداخته، با بیان نمونه هایى که در این جهان وجود دارد مطلب را نزدیک ساخته است وگرنه، نظام آخرت با نظام دنیایى تفاوت اساسى دارد و واژه دنیایى توان تفسیر کنه آن را ندارد آن سان که جنین در رحم مادر توان درک واقعیت هاى خارج از رحم را ندارد. از این رو قرآن در موارد زیاد به مثال و نمونه اکتفا کرده، مى فرماید: «مثل الجنه الَّتى وعد المتقون تجرى من تحتها الأنهار»[رعد/ ۳۵]. و «مثل الجنَّه الَّتى وعد المتقون فیها آنهار من ماء غیر اسن»[محمد/ ۱۵]. وگرنه نعمت هایى فراهم آورده است که از دست رس فهم و ادراک بشر خارج و خرد را توان تعقل آنها نیست، بلکه هیچ کس بر آنها آگاه نیست: «فلا تعلم نفس ما أخفى لهم من قرَّه أعین جزاء بما کانوا یعملون»[سجده/ ۱۷]. هیچ کس نمى داند که پاداش نیکوکاریش چه نعمت ها و لذت هاى روشنى بخش دل و دیده است و در عالم غیب براى او چه ذخیره شده است.
با این که مى دانیم قرآن مقام و مرتبه رضا و خشنودى خداوند را نسبت به بسیارى از مقام ها برتر به شمار آورده است: «و رضوانٌ من الله أکبر ذلک هو الفوز العظیم».[توبه/ ۷۲]. بنابراین، نعمت ها و لذت هاى بى نهایت که روشنى بخش دل و دیده است به مراتب باید برتر از مقام رضا باشد.

منبع: آیه الله جوادى آملى، تفسیر موضوعى قرآن ج ۵ (معاد در قرآن)

منبع : شهر سوال

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.