«شاکر» و «شکور» به چه معناست؟

0 80

«شاکِرْ» و «شَکُورْ» از ماده «شُکر» به گفته «فروق اللغه» به معنی «اعتراف کردن» به نعمت به عنوان بزرگداشت بخشنده نعمت» است، و به گفته «مصباح اللغه» شکر همان «اعتراف به نعمت، و انجام طاعت، و ترک معصیت» است، و لذا گاهی با زبان و گاهی با عمل حاصل میشود، و به گفته راغب در «مفردات» معنی اصلی آن «تصور نعمت و اظهار آن» است، و نقطه مقابل آن «کفر» (و کفران) به معنی فراموشی نعمت و پوشیدن آن است، و چهار پای «شکور» به حیوانی گفته میشود که آثار رسیدگی و پرورش صاحبش را با چاق شدن نشان میدهد، سپس شکر را به سه بخش تقسیم میکند شکر قلبی، شکر زبانی و شکر عملی.

این واژه هنگامی که در مورد خداوند به کار میرود چند معنی دارد کسی که طاعت کم را میپذیرد و ثواب بسیار میدهد، یا نعمت فراوان میبخشد و به شکر مختصر راضی میشود، و در حقیقت به معنی جزا و پاداش عمل دادن است، اما نه به مقدار عمل، بلکه به مقدار لطف پروردگار.

بعضی مانند مرحوم «کفعمی» در «مصباح» و مرحوم «صدوق» در «توحید» معتقدند که شکر هنگامی که در مورد خداوند به کار میرود جنبه مجازی دارد. ولی اگر معنی لغوی آن را آن‎گونه که در کتاب «العین» آمده است همان «شناخت نیکیها» بدانیم، در مورد خداوند نیز به صورت حقیقی به کار می‎رود.

پیامی که این وصف الهی به ما میدهد از یکسو توجه به حقشناسی خداوند است که او چنان بزرگواری است که در برابر کمترین عمل صالح بزرگترین پاداش را میدهد و به این طریق از بندگان خود تشکر میکند! توجه به این حقیقت انگیزه مهمی برای حرکت به سوی نیکی و پاکی است.

و از سوی دیگر به ما نیز میآموزد که چگونه در مقابل نعمتها و خدمات دیگران پاسخگو باشیم، نه تنها زحمات آنها را در مورد خود فراموش نکنیم، بلکه در مقام پاداش و جبران هرگز مقید به مساوات و برابری نباشیم.

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.