تفسیر جمله حضرت علی (ع) که در مورد متقین میفرماید «مَشْیُهُم التَّواضُع» چیست؟

0 52

این جمله، دو گونه تفسیر میشود

۱ ـ راه رفتن آنها متواضعانه است، از میان همه مسائل، مشی و راه رفتن را مطرح فرمود، چرا ؟ جواب این سؤال نیاز به تمهید ومقدمه دارد.

اعمال انسان انعکاس و بازتابی از صفات و حالات درونی او است .

در بیماریهای جسمیاین مسئله روشن است، اگر در سطح پوست دانههای چرکین پدیدار شوند، نشانگر عدم صحت فعل و انفعال کبد است، و اگر چشم انسان زرد شود، آئینه وجود بیماری در کیسه صفرا است، همچنانکه سیاهی و کبودی لبها نشانگر اختلال در کار دریچههای قلب، و در نتیجه عدم تصفیه صحیح خون است .و بالاخره اندکی اختلاف و عدم تعادل در ظاهر، حکایت از اختلال در باطن می‎کند، این مسئله عیناً در بیماریهای روحی هم نمایانگر است، سینه را جلو دادن و سر به آسمان بلند کردن و پاشنه پاها را بر زمین کوبیدن نشانه مرض روحی است، راه رفتن معقولانه و غیر معقولانه به عنوان یک پدیده و نشانهای از سرِّ درون، گویای روح تواضع یا تکبر است، انسان متکبر در راه رفتن او تکبر و تبخر جلوه گر است .

۲ ـ تفسیر دوم این فراز از خطبه، به این شرح است که «مشی» به معنی راه رفتن نیست که آینه درون باشد، بلکه معنای اعمیدارد که همان خط مشی و روش و سیره است، یعنی برنامه و خط و مشی زندگی پرهیزکاران در تمام ابعاد، تواضع و فروتنی است، درس خواندن، گفتن، شنیدن، قلم بدست گرفتن، امر به معروف و نهی از منکر کردن، معاشرت و کسب و کار و همه و همه اعمال و رفتار او آمیخته با تواضع است .

در نهایت مرجع و برگشت دو تفسیر یکی است در تفسیر اول راه رفتن فی نفسه مراد بود، امّا انگشت روی کوچکترین مسائل گذارده شده بود که نشانه تواضع و حالت نفسانی درونی بود، و در تفسیر دوم خط مشی مراد بود نه فِعلِ راه رفتن تنها، که خود به خود از کوچک تا بزرگ برنامه های زندگی را شامل می‎شود.

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.