*- چرا با اینکه امام حسین« علیه السلام» می دانست که به شهادت می رسند اقدامی نکرد ؟ چرا با این حال به کربلا رفتند ؟

0 18

در پاسخ به سؤال شما دوست عزیز عرض می شود: هنگامیکه امام حسین «علیه السلام» تصمیم به قیام بر علیه یزید و حکومت جابرانه او گرفتند افراد مصلحت اندیش زبان به اندرز گشوده و گفتند : این عمل شما خطر ناک است و ممکن است در این راه جان عزیز خود را از دست بدهید بنابر این مصلحت نیست که شما به چنین کاری دست بزیند ؛ امام در جواب ایشان استناد کردند به رویایی ( که برای امام در حکم یک وحی قطعی است ) که شهود کرده بودند و فرمودند : در عالم رویا جدم به من فرمود ه است ( ان شاءالله ان یراک قتیلا) یعنی : خداوند اراده کرده دوست دارد که ترا کشته ببیند. (۱)
استاد مطهری (ره ) در توضیح واژه اراده که در روایت آمده می فرمایند : کلمه مشیت خدایا اراده خدا که در قرآن نیز به کار رفته در دو مورد به کار می رودکه یکی را اصطلاحا اراده تکوینی و دیگری را اراده تشریعی می گویند: اراده تکوینی یعنی: قضاو قدر الهی که اگر چیزی قضا و قدر الهی به آن تعلق گرفت معنایش اینست که در مقابل قضا وقدر ( تکوینی ) دیگر کاری نمی شود کرد و معنایش اراده تشریعی اینست که خدا اینطور راضی است خدا اینچنین می خواهد. مثلا اگر در مورد روزه می فرماید : { یرید الله بکم الیسرو الایرید بکم العسر } ( ۲) و یا در مورد دیگری که ظاهرا زکات است می فرماید: { یرید لیطهرکم } (۳) مقصود اینست که خدا اینچنین دستوری داده است اینطور می خواهد یعنی: رضای حق در اینست و مصلحت است و رضای حق همیشه در مصلحتا ست و مصلحت یعنی: آن جهت کمال فرد و بشریت .
دوست عزیز : با توجه به مطالبی که به عرضتان رسید معلوم می شودکه مسله کشته شدن ایشان مسله واضحی بود و خطر این سفر را همه حتی افراد عادی پیش بینی می کردند و با توجه به صحبتی که از امام حسین« علیه السلام » نقل شد ایشان نیز مسله کشته شدن را نفی نکردند اما فرمودند : مصلحت و رضای حق در کشته شدن من است بنابر این ایشان می دانستند که در این قیام کشته خواهند شد اما لازمه این آگاهی این نیست که امام حسین« علیه السلام » با دست خود خود را به کشته شدن (خودکشی) و هلاکت داده اند زیرا همانطور که قبلاهم اشاره شد در ریختن خون امام مصلحتی عظیم بود که جز باریختن خون ایشان این مصلحت که کمال فرد و بشریت در آن است محقق نمی یافت ( ۴) چرا که خون ایشان نه تنها در آن زمان باعث بیداری و آگاهی مردم شد بلکه در دورانها و زمانهای بعد نیز حیات اسلام به آن وابسته است چرا که امام و یاران با وفایشان در این قیام دین را با همه جنبه هایش به نمایش گذاشتند و با یاد آوری آن در هر سالی برنامه و آرمان اسلام که یکی از بزرگترین آنها عزت مسلمان و زیر بار ظلم نرفتن است تکرار و تکرار می شود و این تکرار سبب تثبیت پایه دین می گردد .
بنابراین این عمل امام حسین« علیه السلام» از نوع خود کشی و هلاکت که مورد نهی عقل و شرع است نمی باشد چرا که خود کشی که آنرا مذموم می دانند ازشخصی بدون هدف و شکست خورده و مایوس از زندگی سر می زند و شخص با این عمل خود تمام قوا و استعداد هایی که می توانست از آن بهره ببرد نابود می کند بدون آنکه کمترین تاثیر مثبتی برای فرد یا اجتماع داشته باشد بلکه بر عکس موجب اضطراب و ناراحتی خانواده و اطرافیان را فراهم می کند ودر همین رابطه است که قرآن کریم می فرماید :{ ولاتلقوا بایدیکم الی التهلکه } ( ۵) یعنی بادست های خود خود را به هلاکت نرسانید .
البته قرآن کریم نه تنها انسانها را از به هلاکت انداختن خود نهی می فرماید بلکه دستوراتی جهت حفظ سلامتی و تقویت جسم و جان ارائه می دهد. اما همین قرآن در جائیکه مسله ای بزرگتر از حفظ جان فرد مطرح میشود و اصل اسلام و حکومت اسلامی که مایه حیات انسان است به خطر می افتد دفاع از آنرا تا سر حد جان از بزرگترین تکا لیف شرعی می داند و دستور جهاد می دهد. { و قاتلوهم حتی لاتکون فتنه و یکون الدین لله } (۵) یعنی با آنها پیکار کنید تا دیگر فتنه ای باقی نماند و دین مخصوص خدا گردد .و پاداش کسانی را که در این پیکار مقدس کشته می شوند را بسیار عظیم دانسته می فرماید : { و لاتحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عندربهم یرزقون فرحین بما اتهم الله من فضله } ( ۷)
یعنی : گمان نکنید کسانیکه در راه خدا و هدف الهی ( بر پایی دین وقانون خدا و اجرای عدالت و …….) کشته می شوند بهره ای از زندگی ندارند بلکه ایشان زنده اند و در نزد خداوند از حیات با لا تری برخوردار و شادمان از عطاهای پروردگار خویشند .
و اصولا افرادی که نه به خاطر منافع شخصی بلکه در راه اهداف انسانی و الهی اجرای عدالت رفع تبعیض و ظلم و ناسامانیهای مردم قیام کرده و در این راه جان عزیز خود را از دست مید هند نه تنهامورد شماتت عقل و منطق قرار نمی گیرند بلکه قداست یافته و به عنوان سنبل یک انسانی بزرگ و شریف مورد احترام و تعظیم مردم قرار می گیرند بنابراین ایشان هم بهره اخروی دارند و هم بافکر و عقیده و ایمانی که داشته اند به عنوان مشعل هدایتی در زندگی همه نسلها ظهور دارند .
بنابر این امام حسین« علیه السلام» با اینکه میدانستند در این قیام خونین به شهادت می رسند اما با آغوش باز از آن استقبال کردند چرا که خون مقدس ایشان باعث زنده شدن اسلام و دین در زمانی که اصل دین مورد تهدید جدی بود شد .
منابع :
۱-بحار الانوار , ج ۴۴, ص۳۶۴ .
۲-قرآن کریم , سوره مبارکه بقره , آیه ۱۸۵
۳-قرآن کریم , سوره مبارکه مائده , آیه ۶
۴-حماسه حسینی , مطهری , مرتضی , ج۱ , ص ۳۹۸
۵-قرآن کریم , سوره مبارکه بقره , آیه ۱۹۵
۶-قرآن کریم , سوره مبارکه بقره , آیه ۱۹۳
۷-قرآن کریم , سوره مبارکه آل عمران , آیه ۱۶۹

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.