*- چه رابطه و نسبتی بین روزی قسمت شده الهی با میزان تقاضای افراد و تلاش آنها وجود دارد ؟

0 14

پاسخ شما را با آیه ای از قرآن کریم آغاز می کنم . خداوند متعال در سوره طلاق آیه( ۲) می فرماید :
{ و من یتق الله یجعل له مخرجا و یرزقه من حیث لا یحتسب }
هر کس پرهیزکاری کند خداوند راه خروجی برای رهایی وی از مشکلات قرار می دهد و از طریق که گمان ندارد روزیش را می سازد .
امام صادق ( ع ) در مورد روزی تقسیم شده الهی میفرماید : اگر یکی از شما ها از روزی خود فرار کند. انسان که از مردن فرار کند روزیش به او برسد چنانچه مرگ به او می رسد .
باید دانست در امثال این راوایات و آیات شریفه رزق و روزی مقسوم و مقدر است یعنی: خداوند میزان روزی هر بنده ای را مشخص فرموده است از طرف دیگر اخباری نیز هست که امر به تحصیل معیشت فرموده : و تاکید بسیار در کسب و تجارت نموده است حتی ترک کسب و کار برای رسیدن به روزی را مکروه شمرده بلکه محال است و چنین افرادی را ملامت نموده اند . و کسی را که برای طلب رزق و روزی حرکت نمی کند از کسانی شمرده اند که دعای آنها مستجاب نمی شود و خداوند روزی آنها را نمی رساند .که در اینجا به ذکر یک حدیث اکتفا می کنیم : راوی میگوید : امام صادق «علیه السلام» از یکی از اصحاب خود پرسیدند به ایشان عرض کردم , کار و کسب را رها کرده و به عبادت مشغول است . فرمود : وای بر او آیا نمی داند : کسی که ترک طلب کند دعایش مستجاب نمی شود ؟….
حال دقت کنید که این آیات و روایات با یکدیگر منافاتی ندارد و زیرا منظور این است که خداوند مقدار روزی هر بنده ای را مشخص نموده ولی در عین حال بر بنده لازم است به دنبال طلب روزی حرکت کند اما باید بداند پس از حرکت و طلب نیز روزی او تحت قدرت خداوند است نه آنکه کا ر و طلب انسان خود به تنهایی باعث کسب و جلب روزی شود به بیان دیگر قیام به طلب روزی از وظایف بندگان است و ترتیب امور و جمع اسباب ظاهری و غیر ظاهری که از اختیار بندگان خارج است به تقدیر باری تعالی است . پس انسان مؤمن باید در عین آنکه از طلب و تلاش باز نمی ایستد باز همه چیز را از ذات مقدس حق بداند . زیرا کار خداوند بدون قانون و بی وسیله نیست هر چند که ممکن است آن وسیله از وسایل عادی و راههای شناخته شده نبوده بلکه ( من حیث لا یحتسب ) از جایی که گمان ندارد باشد .
مرحوم ملااحمد نراقی در کتاب معراج السعاده می فرماید : کارهای بندگان دو قسم است :
*- اول آنکه امری که از قدرت بنده بیرون است پس باید آن را حواله رب الارباب نمایی .
*- قسم دوم اموری است که از قدرت بنده بیرون نیست به این معنی که برای رسیدن به آن امر اسبابی هست که بنده می تواند از آن استفاده کند که این امر با توکل منافات ندارد به شرط آنکه بنده اعتماد و اطمینان به اسباب و وسایل نداشته باشد بلکه اطمینان او به خدا باشد . مثلا شخصی بیمار از دارو استفاده می کند ولی به توکل و اعتماد او به خداست اما شفا را از خدا می داند .
نکته آخر اینکه طلب روزی با حر ص و طمع منافات دارد زیرا روزی بندگان مقدر و معلوم است پس با حرص بیشتر از آنچه مقدر شده نمی توان کسب کرد .
منابع :
۱-چهل حدیث , امام خمینی ( ره )
۲-معراج السعاده , ملااحمد نراقی (ره )
۳-عدل الهی , شهید مطهری

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.