۱ ـ چراانسان بایستی خلقت (وجود وهستی ) راقدر بدانیم چون با وجودو هستی ( خلقت مسائلی ومشکلا تی حداقل دردنیا وحتی درآخرت بوجود می آید )آیا اگر خلق نمی شدیم راحت تر نبود ) بااین مسئولیت سنگین ؟

0 7

۱ ـ انسانها در برخود با سؤال فوق از سه حالت خارج نیستند۱ـ انسانهایی که زندگی خود را در مسیر طاعت الهی تنظیم کرده اند و با کسب وابستگیهای معنوی وایمانی همه سختیهای دنیا در کامشان شیرین است وقابل تحمل .۲ـ انسانهایی که فاقد دلبستگیهای معنوی می باشند ولی جریان غالب زندگی آنان رفاه وبرخورداری وکام گرفتن از مواهب دینی است. ۳- انسانهایی که نه فاقد دلبستگیهای معنوی هستند ونه دراین جهان برخوردارند بلکه درفقر ورنج و هلاکت گذر عمر می کنند بی گمان سئوال فوق به گونه ای که توضیح داده شده برای هیچ یک اردسته نخست پدیدنمی آید وهرگروه (بویژه گروه نخست ) از زندگی خود احساس شادمانی داشته وخرسند می باشند وشاید.نخستین اینکه حتی دینداران فرصت عمررا ازفرصت اندوختن زاد وتوشه ومهیاشدن برای سعادت بیشتر اخروی می بینند و دنیامداران هم برای یک لحظه بیشترزندگی کردن شعف نشان می دهند ، وتنها بن بست یأس آور برای رنجورانی پدیدمی آید که جز محنت ورنج چیزی نیافتند ، این گروه اگر بدرستی بیاندیشند وغایت جهان ورستاخیزعالم ورجوع الی الله را باور آورند باتقویت ایمان به مبدا ومعاد وکسب دلبستگی معنوی امید کسب خواهند کرد آنگاه هیچ چیزبرایشان بن بست نخواهد بود واحساس خردسندی اززندگی درپرتو ایمان کسب می کنند چرا که سرنجهای عالم رامقدمه نیل به سعادت ابدی می یابند و بایددانست که آفریدگار جهان سنت او بردین تعلق گرفته مسیرسیرآدمی به سوی کمال است و غایات آفرینش ناهموار وسنگلاخ وپرازفراز و فرودمی باشد ودراین میدان است که انسان می تواند فضیلت ها وکمالات راازآن خود کند .

مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.