چه کنیم که بهترین باشیم؟

0 34

یکی از ویژگی‏های دوران نوجوانی و جوانی است، سؤال‏تان در واقع پاسخ‏گویی به این گرایش اصیل است و باید شما را تحسین کرد که در پی رفع نیاز معنوی خود می‏باشید. همه افراد استعداد پیشرفت یا تنزل را دارند.

اگر نفس را تزکیه کردیم، رشد می‏کند و اگر غافل شدیم، رو به ضعف می‏رود. قدم نخست را باید خود انسان بردارد تا از هدایت خاص الهی برخوردار شود که قرآن مجید می فرماید: "« وَالَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِینَ[عنکبوت/۶۹] کسانی را که در راه ما مجاهدت کنند، به راههای خویش هدایتشان می کنیم، و خدا با نیکوکاران است». هر چه انسان در مراتب قرب بالاتر رود، به همان نسبت روحش متکامل ‏تر می‏گردد، قرب الهی با عبودیت و بندگی خدا حاصل می‏شود، خودسازی، با علم یا شغل تزاحم ندارد.

در عین حال که انسان به کار مشغول است یا به تحصیلات می‏پردازد، می‏تواند خود را بسازد، یعنی این طور نیست فردی که می‏خواهد خود را بسازد، همه برنامه‏ های روزمره خود را رها کند و گوشه‏ ای را اختیار نمایدو به خودسازی بپردازد. برنامه معنوی، چیزی جز مراعات پارسایی و مراقبت در همان کارهای روزمره نیست و انسان به کارهای روزمره و عادی خود می‏تواند معنا ببخشد و در این حال، آن برنامه معنوی می‏شود، اگر چه برخی عبادات و اعمال خاص برای تمرین دریافت مقرر شده، اما این امو برای آمادگی انسان است و برنامه اصلی معنوی در همان کارها و وظایفی است که به عهده انسان قرار داده شده یا آن را انتخاب کرده است، احساس حضور خداوند در همه حال و برنامه‏ها و فعالیت‏ها روز مره را رنگ خدایی بخشیدن،
کمک به انسان‏های دیگر و مراقبت از رفتار خود و طعامی که مصرف می‏کند، جزء برنامه معنوی و موجب پیراستگی روح انسان است.

انسان کامل از دیدگاه اسلام، انسانی نیست که از جامعه و وظایف اجتماعی بریده و جدا شده و برنامه ریاضت و عبادت برای خود قرار داده است، شخصیت انسان کامل در درون جامعه و خالص نمودن اعمال و نیات برای خداوند شکل می‏پذیرد.

اگر بخواهید به مقامات عالی عرفانی برسید، اولین کار این است که خواسته ‏های نفسانی را کنار بگذارید و خواسته خدا را محور اعمال و رفتارتان قرار دهید، انجام واجبات و ترک محرّمات تمرینی است تا به تدریج اراده و خواست خدا را بر خواست خود مقدّم بدارید، علمای اخلاق برای سیر و سلوک، مراحلی را ذکر کرده‏ اند که عبارتند از:
۱ – توبه؛
۲ – مشارطه، انسان در آغاز روز با خود شرط کند که گناه نکند؛
۳ – مراقبه، در تمام مدت روز مراقب نفس خود باشد؛
۴ – محاسبه، شامگاهان به محاسبه بنشیند و کارهای نیک و بد خود را حساب کند؛
۵ – معاقبه، اگر خلافی از او سرزد، خود را مجازات کند؛
۶ – مبارزه با هوای نفس؛
۷ – ذکر زبانی و قلبی؛
۸ – تفکر در آفرینش؛
۹ – استفاده از وجود استاد و مربی.[۱]

نکته قابل توجه این است که سخت گیری زیاد نسبت به خود نداشته باشید و فقط واجبات را انجام وترک محرمات کنید. و سعی کنید به نیازها و خواسته های انسانی خود نیز اهمیت دهید.

[۱]. ر. ک. امام خمینی، چهل حدیث، ناصر مکارم، اخلاق در قرآن، ملکی تبریزی، رساله لقاء اللَّه.

منبع: شهرسوال

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.