شفیع و شافع صفات خداوند

0 482

شفیع و شافع را با توجه به لغت، قرآن و حدیث توضیح دهید

 پاسخ :

واژه شناسى «شفیع» و «شافع»

صفت «شفیع (شفاعتگر) » ، مبالغه در «شافع» و برگرفته از «شفع» است که بر همراهىِ دو چیز دلالت دارد . شَفْع ، خلاف وَتْر (فرد) ، از همین ریشه و به معناى زوج است. شفاعت ، در مورد درخواست گذشت از گناهان و بزه ها به کار مى رود و شافع یعنى : درخواست کننده براى کس دیگرى که براى رسیدن به خواسته اش ، به او شفاعت مى برد . گفته مى شود : «فلانى را نزد فلانى شفیعِ خود ساختم و او شفاعتم را پذیرفت» . نام درخواست کننده، شفیع است و وجه اطلاق شفیع به درخواست کننده ، آن است که درخواست کننده ، همراه شخص مى گردد تا او به خواسته اش برسد . خداى متعال نیز شفیع انسان است ؛ بلکه در حقیقت ، جز او شفیعى وجود ندارد؛ زیرا انسان جز با توفیق خدا و تقدیر و قضاى او ، به خواسته خود نمى رسد . وجه دیگر در اطلاق شفیع بر خداى متعال ، آن است که «نام» خدا شفیع است؛ زیرا نام ها، واسطه هاى رسیدن فیض خدا به خلق اویند .

شافع و شفیع ، در قرآن و حدیث

برگرفته هاى گوناگون مادّه «شفع» در قرآن کریم، ۳۱ بار به کار رفته و نام «شفیع» ، سه بار به کار رفته است . آن سان که از قرآن و حدیث دانسته مى شود ، شفاعت، در اصل منحصر به خداست ؛ امّا شفاعت دیگران ، با اذن خداى سبحان ، امکان پذیر است.

 

شافع در دهخدا

شافع. [ ف ِ ] (ع ص ) خواهش کننده . (مهذب الاسماء). خواهشگر. (منتهی الارب ). درخواست کننده .(ناظم الاطباء). || درخواه جرم کسی کننده .(آنندراج ). شفاعت کننده . (شمس اللغات ). شفیع. (تاج العروس ). ذارع . (یادداشت مؤلف ) (اقرب الموارد ذیل ذرع ). ج ، شافعون . (مهذب الاسماء).

شفیع در دهخدا

شفیع. [ ش َ ] (ع ص ، اِ) خواهشگر که برای دیگری شفاعت خواهد. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).

 

 

منبع:حدیث نت

انواع شفاعت

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.