آیا صحیح است که پیامبر از اهل کتاب نمی‌خواست که اسلام بیاورند و از آنها اقامه کتاب آسمانیشان را می‌طلبید

0 43

طبق آیه ۶۸ سوره مائده، پیامبر از اهل کتاب نمی‌خواست که اسلام بیاورند و از آنها اقامه کتاب آسمانی خودشان را می‌طلبید. آیا این مطلب درست است؟

«قُلْ یَأَهْلَ الْکِتَابِ لَسْتُمْ عَلىَ‏ شىءٍ حَتىَ‏ تُقِیمُواْ التَّوْرَئهَ وَ الْانجِیلَ وَ مَا أُنزِلَ إِلَیْکُم مِّن رَّبِّکُمْ وَ لَیزیدَنَّ کَثِیرًا مِّنهم مَّا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ طُغْیَانًا وَ کُفْرًا فَلَا تَأْسَ عَلىَ الْقَوْمِ الْکَافِرِین‏»

اى اهل کتاب! شما هیچ آیین صحیحى ندارید، مگر اینکه تورات و انجیل و آنچه را از طرف پروردگارتان بر شما نازل شده است، برپا دارید. ولى آنچه بر تو از سوى پروردگارت نازل شده، (نه تنها مایه بیدارى آنها نمى‏گردد، بلکه) بر طغیان و کفر بسیارى از آنها مى‏افزاید. بنا بر این، از این قوم کافر، (و مخالفت آنها،) غمگین مباش! (۱)

ادیان آسمانی همه از طرف خداوند آمده و با هم تنافی نداشته و در همه آنها بر موضوعات اصلی و مهمی مانند توحید، نبوت و معاد تاکید شده است.

یک مسلمان واقعی کسی است که در کنار اعتقاد به نبوت پیامبر اکرم(ص) و ایمان به آسمانی بودن قرآن کریم، به نبوت سایر پیامبران از جمله حضرت موسی و حضرت عیسی نیز معتقد بوده و کتب آسمانی آنها (انجیل و تورات واقعی) را باور داشته باشد.

یک یهودی و مسیحی واقعی نیز باید چنین باشد.

این بدین جهت است که ادیان الهی در موضوعات و مسائل کلی و اصلی، تنافی با هم ندارند و یک مسیر را دنبال می کنند.

نکته:

دعوت یهود و نصاری به اسلام و قبول احکام اسلامی، قبلا و به دفعات انجام شده ولی آنها نپذیرفته و از قبول حق و حقیقت سر باز زده اند.

این آیه اشاره به این دارد که آنها علاوه بر این که دعوت حق رسول خدا(ص) را نپذیرفته و به دین اسلام در نیامده اند، حتی حاضر نیستند بر اساس معیارها و ارزش های کتاب های آسمانی خودشان (تورات و انجیل) عمل نمایند.

بلکه قصد آنها مخالفت با رسول خدا(ص) و با تعالیم الهی است، از اینرو می فرماید:
"وَ لَیزیدَنَّ کَثِیرًا مِّنهم مَّا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ طُغْیَانًا وَ کُفْرًا"؛ ولى آنچه بر تو از سوى پروردگارت نازل شده، (نه تنها مایه بیدارى آنها نمى‏گردد، بلکه) بر طغیان و کفر بسیارى از آنها مى‏افزاید.
چند نکته از تفسیر المیزان:

۱. بیشتر افعال و کارهاى بزرگ محتاج به پایه و اساسى از معنویات و بنیادى از نفسانیات است، آرى کارهاى بزرگ از هر کسى ساخته نیست، نفسى بردبار و همتى بلند و عزمى آهنین لازم دارد، کما اینکه رستگارى در آخرت و موفقیت در ایفاى وظائف عبودیت هم محتاج است به دلى پارسا و پرهیزگار.

۲. "لَسْتُمْ عَلى‏ شَیْ‏ءٍ"
این جمله کنایه‏ای ست از اینکه اهل کتاب جا پاى محکمى که بتوانند بر آن تکیه کرده و تورات و انجیل و سایر کتب آسمانى را بپا داشته و از انقراض آنها جلوگیرى بعمل آورند، ندارند، و این اشاره است به اینکه دین خداوند و فرامین او بار بس سنگینى است که آدمى به خودى خود از اقامه آن عاجز است، مگر اینکه بر اساسى ثابت تکیه داشته باشد، و گرنه کسى از روى هوا و هوس نفسانى نمى‏تواند دین خدا را اقامه کند.

۳. بنا بر مطالبی که گفته شد معناى این آیه چنین مى‏شود: شما فاقد پایگاهى هستید که براى اقامه دینى که خدا به سویتان فرستاده ناگزیر از اعتماد بر آن هستید، و تقوا و توبه پى در پى و اعتماد به رکن او نیز ندارید، آرى شما سر در راه اطاعت خداوند ندارید، بلکه سر پیچ و متجاوز از حدود خدایید.

وسیله اقامه دین صحیح که همان دین فطرت است بازگشت به سوى خدا و حفظ ارتباط به حضرت او و قطع رابطه نکردن با اوست.(۲)
چند نکته از تفسیر نمونه:

۱. در کتب پیشین (تورات و انجیل) بشارت هاى متعددى درباره آخرین کتاب یعنى قرآن آمده است، یهود و نصاری مدعی هستند تورات و انجیل را قبول دارند، اگر در این ادعا صادق هستند باید این بشارتها را نیز بپذیرند، و هنگامى که آن نشانه‏ها را در قرآن یافتند، در برابر آن سر تعظیم فرود آورند.

۲. بدیهى است محتویات این آیه اختصاص به قوم یهود ندارد، مسلمانان نیز اگر تنها به ادعاى اسلام قناعت کنند، و اصول تعلیمات انبیاء و مخصوصا کتاب آسمانى خود را بر پا ندارند، هیچگونه موقعیت و ارزشى نه در پیشگاه خدا، و نه در زندگى فردى و اجتماعى نخواهند داشت، و همیشه زبون و زیر دست و شکست‏خورده خواهند بود.

۳. در آیه بعد مجددا این حقیقت را مورد تاکید قرار داده، مى‏گوید: تمام اقوام و ملتها و پیروان همه مذاهب بدون استثناء اعم از مسلمانان و یهودیان و صابئان (پیروان یحیى یا نوح یا ابراهیم) و مسیحیان در صورتى اهل نجات خواهند بود، و از آینده خود وحشتى و از گذشته غمى نخواهند داشت که ایمان به خدا و روز جزا داشته باشند و عمل صالح انجام دهند: «ِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ الَّذِینَ هادُوا وَ الصَّابِئُونَ وَ النَّصارى‏ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ»

این آیه در واقع پاسخ دندان شکنى است به کسانى که نجات را در پناه ملیت خاصى مى‏دانند و میل دارند میان دستورات انبیاء تبعیض قائل شوند، و دعوت هاى مذهبى را با تعصب قومى بیامیزند.(۳)
پیام‏ها:

۱. اهل کتاب باید به همه‏ى کتب آسمانى ایمان داشته باشند. «تُقِیمُوا التَّوْراهَ وَ الْإِنْجِیلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ»

۲. ادّعاى ایمان کافى نیست، قیام و اقدام عملى لازم است. «حَتَّى تُقِیمُوا»

۳. قوانین آسمانى باید محور عمل باشد و بر کرسى قدرت بنشیند. «تُقِیمُوا»

۴. شخصیّت و ارزش افراد، به میزان تعهّدات مذهبى آنان بستگى دارد. «لَسْتُمْ عَلى‏ شَیْ‏ءٍ حَتَّى تُقِیمُوا»

۵. در تبلیغ، ابتدا به معتقداتِ درست دیگران احترام بگذاریم، سپس راه خود را نشان دهیم. «تُقِیمُوا التَّوْراهَ وَ الْإِنْجِیلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ …»

۶. طغیان، زمینه و مقدّمه‏ى کفر است. «طُغْیاناً وَ کُفْراً»

۷. طغیان و کفر، قابل کم و زیاد شدن است. «لَیَزِیدَنَّ …»

۸. گروه کمى از اهل کتاب، در خط صحیح هستند. «لَیَزِیدَنَّ کَثِیراً مِنْهُمْ»

۹. غصّه خوردن براى افراد لجوج و کافران روا نیست. «فَلا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْکافِرِینَ»(4)

___________
(۱) مائده، ۶۸.
(۲) ترجمه المیزان، ج‏6، ص ۹۴.
(۳) تفسیر نمونه، ج‏5، ص ۲۵.
(۴) تفسیر نور، ج‏3، ص ۱۳۲.

منبع : پرسمان قرآن

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.