آیا حضرت على (ع ) تقسیم کننده بهشت و جهنم است ؟

0 29

فـضایلى که درباره على بن ابیطالب (ع ) از زبان پیامبر(ص ) نقل شده , درباره هیچ کدام از صحابه نـرسیده است .چنان که هنگام روانه شدن به کارزار و پیکار با عمرو بن عبدود, پیامبر(ص )فرمود: ((بـرز الاسـلام کـله الى الشرک کله )) (۱) او على را به عنوان شخصیتى که همه ایمان در او جمع گردیده است , معرفى مى نماید و به هنگام فرود آمدن شمشیرآن حضرت بر فرق عمرو بن عبد ود پـهـلوان نامى جزیره العرب نیز فرمود: ((ضربه على یوم الخندق افضل من عباده الثقلین )).(۲)در جـایـى دیـگر از على (ع ) به عنوان محور حقیقت نام مى برد و مى فرماید: على مع الحق و الحق مع عـلـى یدور حیث دار)) یا فرموده است : ((من یفترقا حتى یردا على الحوض .)) (۳) یکى از سخنان مهم و نورانى پیامبر(ص ) درباره شخصیت على بن ابیطالب این است که ((یا على انک قسیم الجنه و الـنار)) و شاعر عرب زبان باالهام از کلام پیامبر(ص ), این گونه مى سراید:((على حبه جنه —- قـسـیم النار و الجنه وصى المصطفى حقا —- امام الانس و الجنه ))از زبان خود حضرت على (ع ) نیز نقل شده که فرمودند: ((انا قسیم النار و الجنه )).(۴)از امام احمد بن حنبل سوال کردند که آیا عـلـى بـن ابیطالب قسیم بهشت و جهنم است ؟گفت : مگر نه این است که از پیامبر(ص ) روایت شـده است که ((یا على لا یحبک الا مومن و لا یبغضک الا منافق )) (۵) در پاسخ به سوال احمد بن حنبل همه گفتند: آرى روایت شده است , باز سوال کرد جایگاه مومن کجاست ؟ همه پاسخ دادند: بـهـشـت برین , سوال کرد منافق جایگاهش کجاست ؟ جواب دادند: جهنم , آنگاه گفت : پس على تـقـسـیـم کـنـنده بهشت و جهنم است .(۶) و این حب و بغض على بن ابیطالب است که معیار و مـلاک تشخیص و جدایى اهل جهنم از اهل بهشت مى باشد. ابن اثیر در تحلیل و تفسیر روایت فوق , مـى نـویـسـد: عـده اى از مردم همراه و همگام و همفکر با على بن ابیطالب هستندکه این گروه جـایگاهشان بهشت برین است و عده اى راهى غیر از راه على بن ابیطالب را پیموده و با آن حضرت دشمنى نمودند که جاى آنها جهنم سوزان خواهد بود,بنابراین همراهى و یا مخالفت با آن حضرت کـه مـحور حق و فضیلت است معیار وملاک براى اهل بهشت بودن و جهنمى شدن مى باشد.نکته آخـر ایـنـکه , گرچه حب و بغض على بن ابیطالب (ع ), یا همراهى و مخالفت با آن حضرت معیار و مـلاک سـعادت و شقاوت انسان است , اما آنچه مهم است همراهى و همفکرى در بینش و پیروى و اطـاعت در عمل است که مایه نجات انسانها خواهد گردید,بنابراین تنها محبت على بن ابیطالب , انـسـان را بـه سـعـادت و خوشبختى نمى رساند,بلکه مهم داشتن محبت واقعى است که مستلزم هماهنگى در فکر و اندیشه و عمل است که باید محبان بکوشند تا این گونه باشند.

منبع : مرکز پاسخگویی به سوالات و شبهات دینی

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.