آیا تفأل به حافظ و قرآن درست است و تفاوت تفأل به قرآن و استخاره چیست؟

0 239

آیا تفأل به حافظ و قرآن درست است و فرق تفأل به قرآن و استخاره قرآن چیست؟ و در چه مواردی باید تفأل به قرآن به کار رود و در چه مواردی استخاره؟

درباره تفأل به قرآن مجید، احادیثی وارد شده است که مؤمنین را نسبت به این کار نهی نموده اند (تفأل با استخاره فرق دارد). اصل و اساس این عمل غلط و نشانه ضعف قوه عاقله و رشد است.
در مورد دیوان حافظ و یا مثنوی و بعضی کتاب‏های دیگر، دلیلی در مورد صحت تفأل به آنها در دست نیست. البته دیوان حافظ و یا مثنوی، به دلیل آن که دارای مفاهیم بسیار متنوع و قابل تفسیرهای گوناگون است، در بسیاری از موارد با منویات فرد نوعی انطباق حاصل می‏کند.
آنچه که در این بین توجه به آن لازم است، پرهیز از معتقد شدن به نتیجه تفأل است؛ چرا که نوعا اعتقاد به مضامین آنها، زمینه را برای بروز همان معتقدات، ایجاد می‏کند.

پیش گویی از گذشته و آینده انسان کار هر کسی نیست . بلی , معصومین (ع ) و انسان های کامل و عرفای بالله براساس الهامات و اشراقات ربانی می تواند در این مورد اشاراتی داشته باشند. آنچه که در سوئال آمده است فرد مورد نظر بیشتر شبیه افراد فال گیر و رمال می ماند تا قرآن دان و قرآن فهم , تا حال کسی چنین ادعایی را نکرده است که از روی قرآن گذشته و آینده انسان را ترسیم می کند. بنابراین نمی شود به این تیپ افراد اعتماد کرد و از سوی دیگر برداشت و الهام گیری از آیات قرآن کریم نیازمند یک سری آگاهی ها و دانش های تخصصی است و اضافه بر آن قرآن کتاب هدایت است «هدی للمتقین» نه کتاب فال گیری.

استخاره در لغت به معنای طلب خیرنمودن از خداوند است؛ یعنی، آن که آدمی در هر کاری از خداوند طلب خیر کند (دعا). معنای دیگر استخاره، نوعی قرعه زدن برای رفع تحیر است که البته همراه با دعا و خواست از خداوند است. این کار ممکن است به وسیله تسبیح و یاقرآن انجام گیرد.

استخاره در موردی است که انسان دچار تردید شده باشد. قبل از استخاره باید همه مقدمات و شرائط لازم را بر هر کاری فراهم ساخت از قبیل مطالعه و فکر، مشورت با اهل فن و افراد مجرب، اگر اقدامات فکری و فیزیکی دیگری از قبیل بررسی و تحقیق لازم باشد باید به انجام رسانید بعد از همه اینها چنانچه باز دچار تردید است نوبت به استخاره می‏رسد. ولی اگر موضوعی را عقل مورد تأکید قرار داده و قرائن و شواهد همه به خوبی و صحت آن کار گواهی می‏دهند در چنین مواردی نباید به استخاره دست زد.

اما شرایط: متحیر و مردد بودن در کار؛ یعنی، آن که اگر آدمی با تعقل و مشورت به ترجیح یکی از دو طرف رسید، دیگر جایی برای استخاره باقی نمی‏ماند؛ ولی اگر با وجود اندیشه و مشورت به نتیجه‏ای نرسید، در این صورت می‏تواند استخاره کند.
در مورد عمل به استخاره، عمل به مقتضای استخاره واجب نیست، ولی بهتر است با آن مخالفت نشود.

رجوع به قرآن در مواردی جهت تفأل یا راه‏یابی استخاره درست است. لیکن این نباید به صورت یک عادت و روش دائمی و جایگزین فکر اندیشه تحقیق و مشورت گردد. از سوی دیگر برداشت و الهام گیری از آیات قرآن در بسیاری از موارد کار آسانی نیست و نیازمند یکسری آگاهی‏ ها و دانش‏های تخصصی و علوم دینی مانند: تفسیر ادبیات و … می‏باشد.

در استخاره با قرآن باید به تفسیر و معانی آیات تسلّط داشته باشید و به خوب و بدی که بالای صفحات قرآن نوشته شده اعتمادی نیست.
استخاره دارای اقسامی است که برای آگاهی بیشتر به حاشیه مفاتیح‏الجنان مرحوم حاج شیخ عباس قمی(ره) رجوع کنید.

 

برای آگاهی بیشتر ر.ک:
۱- بحارالانوار، ج ۹۱، ص ۲۳۳
۲- کند و کاوی درباره استخاره طریقه‏دار

منبع : سامانه پاسخگویی به سوالات و شبهات دینی

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.