آیا کسانی که به زنان تهمت ناپاکی می زنند بخشیده می شوند؟

0 78

در سوره مبارکه نور آیه چهارم بعد از فاسق دانستن، و عدم قبول شهادت کسانی که به زنان عفیفه تهمت زده و چهار شاهد عادل نمی آورند، در آیه بعدش خبر از بخشیده شدن اینها با توبه می دهد: «إِلَّا الَّذِینَ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَالِکَ وَ أَصْلَحُواْ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ؛[نور/۵]مگر کسانى که بعد از آن توبه کنند و به صلاح آیند. زیرا خدا آمرزنده و مهربان است».
با این وجود در آیه ۲۳ همین سوره، از عذاب تهمت زنندگان به زنان پاک می گوید و از بخشیده شدن آنها بحثی نمی کند و می فرماید: «إِنَّ الَّذِینَ یَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ الْغَافِلَاتِ الْمُؤْمِنَاتِ لُعِنُواْ فىِ الدُّنْیَا وَ الاَخِرَهِ وَ لهَمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ؛[نور/۲۳]کسانى که به زنان باایمان عفیفه (مبرّا و) بى‏ خبر از کار بد تهمت زنند محققا در دنیا و آخرت ملعون و محروم از رحمت حق هستند و هم آنان به عذابى بزرگ معذب خواهند شد».

حال سؤال این است: آیا کسانی که به زنان تهمت ناپاکی می زنند بخشیده می شوند؟

پاسخ: بین این دو آیه هیچ تناقضی وجود ندارد، زیرا آیه اوّل در مورد کسانیست که توبه کنند، ولی آیه دوّم، مورد توبه را بازگو نکرده و مسکوت گذاشته است. این استثناء در آیه اوّل و عدم استثناء در آیه دوّم، واضح و روشن است و بیشتر مفسّران وجود این استثناء را مسلّم دانسته، و برخی از آنها به این استثناء اشاره کرده اند. [۱]
از طرفی وجود برخی از آیات قرآن نیز این معنا را تأیید می‌کند که هر گناهی غیر از شرک، می‌تواند با توبه کردن بخشیده شود. «إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ؛[نساء/۴۸]مسلماً خدا این‌ را که به او شرک ورزیده شود نمى‏‌آمرزد، و غیر آن‌ را براى هر کس که بخواهد مى‏‌آمرزد».[۲]
البته لازم به ذکر است که تعداد معدودی از مفسران اهل سنت، حکم در این آیه (۲۳ نور) را تنها در مورد تهمت زنندگان به زنان پیامبر و در همان داستان خاص که در مورد آن نازل شده، می‌دانند و معتقدند که ذکر نکردن توبه در این آیه به این جهت است که توبه در مورد آنها راهی نخواهد داشت و اصلاً توبه آنها پذیرفته نیست.[۲] که البّته دلایل آنها رد شده است. [۳]

پی نوشت:
[۱]. بیضاوی، عبدالله بن عمر، أنوار التنزیل و أسرار التأویل، تحقیق: المرعشلی‏، محمد عبد الرحمن، ج ۴، ص ۱۰۳، دار احیاء التراث العربی، بیروت، چاپ اول، ۱۴۱۸ق.
[۲]. فخرالدین رازی، ابوعبدالله محمد بن عمر، مفاتیح الغیب، ج ۲۳، ص ۳۵۳- ۳۵۴، دار احیاء التراث العربی، بیروت، چاپ سوم، ۱۴۲۰ق.
[۳]. مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج ۱۴، ص ۴۱۸، دار الکتب الإسلامیه، تهران، چاپ اول، ۱۳۷۴ش.

انواع تهمت

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.