چرا امام حسین علیه السلام در کربلا برای رفع تشنگی از خداوند طلب باران نکرد؟

0 48

پیامبران و امامان معصوم علیه السلام  ملزم بودند که در تمام کارها و زندگی روزمره خود از علم عادی استفاده کنند. در برخورد با دوستان، دشمنان، رفع حوائج زندگی و … از علمی که عادی به دست آمده، استفاده می کردند و در برخورد با ستمکاران و ناحق ها از راه های معمولی استفاده می کردند و دست به اعجاز و کار خارق العاده نمی زدند (مگر در موارد مخصوص و به اذن الهی) که مصلحت دین خداوند و هدایت مردم در آن بود. با این که قدرت داشتند به وسیله اعجاز دشمنان خود را در یک لحظه به کام نیستی ببرند و تمام کارها به اراده آن ها در جریان باشد.

امام حسین علیه السلام  هم با این که مستجاب الدعوه و دارای اسم اعظم الهی بودو می توانست همه دشمنان را از بین ببرد، نیز می توانست از زمین چشمه گوارا بجوشاند یا از آسمان باران بباراند (با اذن خدا) و خود و اصحابش را سیراب نماید، ولی این کار را نکرد، چون بنای الهی بر این نبود که در حادثه کربلا از راه معجزه سیراب گردد. نیز حضرت می خواست با تحمل تشنگی به اجر و ثواب لب تشنگی در راه خدا برسند.

اگر بنا باشد با علم لدنی و علم غیب که از خداوند دریافت کردند، زندگی کنند و با دیگران برخورد نمایند و حوائج خود را برآورده کنند، دیگر این مقام با ارزشی محسوب نمی شد و اصولاً نمی توانست الگوی ما باشند، بلکه امامان با زحمت بسیار و تلاش و کار و … زندگی خود را فراهم می کردند و بر مشکلات چیره می شدند و در این راه مشکلات بسیاری را تحمل می کردند. اصولاً زندگی آن ها از تمام مردم سخت تر و مشکل تر بود و رنج های بی شماری را در راه رسیدن به خدا و زندگی جاودانه تحمل کردند.
هر که در این بزم مقرب تر است                جام بلا بیشترش می دهند

حضرت امام باقر علیه السلام  فرمود: «اسم اعظم ۷۳ حرف است. پیش «آصف بن برخیا» یک حرفش بود که با به کار بردن همان یک حرف در یک لحظه تخت بلقیس را آورد، و پیش ما (امامان) ۷۲ حرف از اسم اعظم هست».[۱]
———————————————————————————————————–
پی نوشت:
[۱] اصول کافی، ج ۱، ص ۲۳۰، حدیث ۱.

 

مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.