آیا گریه کردن بر میت موجب عذاب او می شود؟

0 16

قرآن شریف می فرماید:  وَ لا تَکْسِبُ کُلُّ نَفْسٍ إِلاَّ عَلَیْها و لا تَزِرُ وازِرَهٌ وِزْرَ أُخْرى‏ (164 انعام) هیچ کس، عمل (بدى) جز به زیان خودش، انجام نمى‏ دهد و هیچ گنهکارى گناه دیگرى را متحمّل نمى‏ شود.

همچنین در آیه دیگری می فرماید:  وَ لِتُجْزى‏ کُلُّ نَفْسٍ بِما کَسَبَتْ وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ (۲۲ جاثیه) هر کس در برابر اعمالى که انجام داده است جزا داده شود و به آنها ستمى نخواهد شد!

پس چگونه ممکن است بگوییم که گریه بازماندگان سبب عذاب میت می شود؟

و روایتی که بعضی از اهل سنت در این باره نقل می کنند و مدعی می شوند عمر گفته: ان المیّت یْعذَّب ببکاء اهله. میّت، با گریه بستگان خود در عذاب مى افتد؛ چند اشکال دارد.

اولا این ادعا با عمل و رفتار خود عمر تناسبی ندارد. و عمر در مواضع متعددی بر مردگان گریسته است. از جمله پس از رسیدن خبر مرگ نعمان ابن مقرن، پس از مرگ خالد بن ولید، پس از مرگ برادرش زید بن ابن خطاب و …

ثانیا این روایت توسط بزرگان اهل سنت، یک کج فهمی شمرده شده است.

در کتاب صحیح مسلم به نقل از هشام ابن عروه و او از پدرش آمده است: در نزد عایشه از قول فرزند عمر این روایت نقل شد که: المیّت یعذّب ببکاء عایشه گفت: خدا پدر عبدالرحمن را بیامرزد، چیزى شنیده است، امّا به درسـتى آن را بـه خاطر نسپرده است.[حقیقت آن است که ]وقتى جنازه فردى یهودى از کنار رسول خـدا عبـور داده شـد و بـر او گریـه مـى کردند، پیامبر فرمود: شما بر او گریانید، حال آنکه او در عذاب است.

ابوداود در کتاب سنن خود، به نقل از عروه و او از عبداللّه ابن عمـر آورده اسـت:جمله ان المیّـت لیعـذّب ببکـاء اهلـه علیه از رسول خداصلى الله علیه وآله وسلم است. وقتى ماجرا به عایشه رسید گفت : وقتـى پیـامبر صـلى الله علیـه وآلـه وسلم از کنار قبر فردى یهودى مى گذشتند، فرمودند : صاحب این قبر معذّب است، در حالیکه بستگانش بر او مى گریند

امام شافعى مى گوید: آنچه عایشه از رسول خدا روایت کرده است، به دلیل مفاد کتاب و سنّت، بیشتر از روایتى که از ابن عمر نقل شده، شبیه گفتار پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم است. سپس بعضی از آیات و روایات را ذکر می کند.

و نکته دیگری که باید به آن توجه کرد، اینکه دین الهی مطابق فطرت انسانی است:

فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنیفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتی‏ فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْها لا تَبْدیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ (۳۰ روم) پس روى خود را متوجّه آیین خالص پروردگار کن! این فطرتى است که خداوند، انسانها را بر آن آفریده دگرگونى در آفرینش الهى نیست.

چگونه انسانی می تواند نسبت به مرگ عزیزانش بی تفاوت باشد، جز اینکه فطرت انسانی او از بین رفته باشد و درنده خویی پیشه کرده باشد.

منبع: www.soalcity.ir

مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.