چرا امام حسین (ع) دچار بلا و مصیبت شدند؟

0 15

بلا به معنای مصیبت، سختی و گرفتاری است. و با توجه به آنکه دنیا در نزد خدای متعال ارزشی ندارد، اگر بخواهیم بلای دنیا را مد نظر قرار دهیم، حتما و حتما نعمت الهی خواهد بود.

خدای متعال می فرماید، ارزش دنیا آن قدر است که اگر دنیا محل امتحان نبود، بهترین بهره های دنیا را نصیب کفار می کرد:

وَ لَوْ لا أَنْ یَکُونَ النَّاسُ أُمَّهً واحِدَهً لَجَعَلْنا لِمَنْ یَکْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُیُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّهٍ وَ مَعارِجَ عَلَیْها یَظْهَرُونَ (۳۳ زخرف) و اگر نه این بود که خواستیم مردم در تحت یک نظام قرار گیرند، براى هر کس که به رحمان کفر بورزد خانه‏هایى داراى سقفى از نقره قرار مى‏دادیم، و پله‏هایى که با آن بالا روند، و خودنمایى کنند.

و با فهم این مطلب روشن می شود که بلا و گرفتاری دنیا نداشتن، بدترین عقوبتی است که خداوند ممکن است نسبت به بنده ای اعمال کند و از آن در آیات الهی به عنوان استدراج خداوند یاد شده است و امام زین العابدین علیه السلام می فرمایند : من خوش ندارم که آدمى در دنیا در عافیت باشد و هیچ گرفتارى و مصیبتى به وى نرسد. (بحار الأنوار : ٨١/١٧۶/١۴(

و طبق آنچه مکرر در متون دینی بیان شده است، بلا پذیرایی خدای متعال از بندگان مومن خودش است:

پیامبر خدا صلى الله علیه و آله می فرمایند : خداوند عزّ و جلّ به دنیا مى فرماید: اى دنیا! با بلاهاى گوناگون به کام بنده مؤمن من تلخ شو و زندگى را بر او تنگ گیر و به کامش شیرین میا تا مبادا  به تو میل کند. (التمحیص: ۴٩/٨١)

و امام باقر علیه السلام می فرمایند : خداوند عزّ و جلّ مؤمن را با بلا و سختى مى نوازد، همچنان که مرد خانه با آوردن هدیه از سفر، خانواده خود را مى نوازد، و او را از دنیا پرهیز مى دهد، همچنان که پزشک بیمار را پرهیز مى دهد . (الکافی : ٢/٢۵۵/١٧)

و امام صادق علیه السلام می فرمایند : مؤمن مانند کفّه ترازوست: هر چه بر ایمانش افزوده شود بلا و گرفتارى اش فزونى مى گیرد. (بحار الأنوار:۶٧/٢١٠/١٣)

پس باید در نظر داشت که اولا تلخ کامی از دنیا، در نظر خدای متعال امر ناپسندی نیست. البته این تلخی ها و مرارت ها، برای افراد متفاوت، معنای متفاوتی دارند. امام على علیه السلام می فرمایند : بلا براى ستمگر تأدیب است و براى مؤمن امتحان و براى پیامبران درجه (بحار الأنوار : ۶٧/٢٣۵/۵۴)

پس اگر شخص ستمگری دچار بلا شد، اگر چه این بلا به خاطر ستم اوست، اما اگر سبب بازگشتن او از ستم شود، خیری بیش از این برای او نمی توان تصور کرد. و اینکه در قرآن فرموده مصیبت ها، به خاطر کارهای بد ماست، این لطفی الهی است که انسان را بیدار و متنبه کند و از زشتی بازگرداند:

 فَأَخَذْناهُمْ بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ یَتَضَرَّعُونَ (۴۲ انعام) و آنان را به تنگى معیشت و بیمارى دچار ساختیم، شاید (بیدار شوند و در برابر حق،) خضوع کنند و تسلیم گردند.

با این توضیح معلوم می شود که چرا امام صادق (ع) می فرمایند:  بیشترین بلاها را در میان مردم، پیامبران داشتند، بعد دوستان آنها و بعد هر که به پیامبران شبیه تر باشد، به میزان شباهت به آنان، از بلای بیشتری بهره مند خواهد شد. (الکافی، ج‏2، ص: ۲۵۲)

چونکه براى آدمى نزد خداوند درجه اى است که او با عمل خود بدان نمى رسد، مگر آن که بدنش به بلایى گرفتار شود و بدین وسیله، به آن درجه دست یابد. (از پیامبر خدا صلى الله علیه و آله  بحار الأنوار: ٨٢/١۶٧/٣)

پس کسی که جایگاه دنیا و آخرت را فهمیده باشد، این مساله را با نگاه دیگری می نگرد و عمق این سخن را می فهمد که : امام باقر علیه السلام می فرمایند : هرگاه خداوند تبارک و تعالى بنده اى را دوست داشته باشد، او را در غرقاب بلا فرو مى برد و باران بلا بر سر او فرو مى ریزد و چون او خدا را بخواند، مى فرماید: لبّیک بنده من ؛ اگر بخواهم خواسته ات را زود برآورده سازم مى توانم، اما آن را براى تو مى اندوزم و آنچه برایت بیندوزم، تو را بهتر است.(بحار الأنوار : ٨١/ ١٩۶/ ۵٣.)

 

منبع: www.soalcity.ir

مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.