چرا با این که پیامبران و امامان ( علیهم السلام ) بینشی ژرف و کامل داشته اند ترک اولی می کرده اند ؟

ترک اولی
0 27

پیامبران و امامان ( علیهم السلام ) مرتکب گناه ، به معنای حرام شرعی ، نمی شده اند . امّا ترک اولی ، که ارتکاب آن از سوی معصومان ( علیهم السلام ) روا شمرده شده است به این معناست که آن بزرگواران کاری می کرده اند که می دانسته اند شایسته مقام ربوبی خدا نیست . گاه پیامبران از کارهایی استغفار می کرده اند که در نظر عرف انجام آن کارها حتّی اختیاری نیز نیست ولی چون آنان مقامی بلند داشته و عظمت خدا را بسیار بیشتر از ما در می یافته اند ، این کارها را برای خود گناه می شمرده ، و از آن طلب بخشش می کرده اند .
امام خمینی ( رحمه الله ) برای این حقیقت مثالی در خور زده است : یک شخص مؤدّب را فرض کنید که پایش شکسته باشد و مجبور است پایش را دراز کند . شخصی محترم ، مثلاً عالمی بزرگوار به عیادت او می آید . این شخص ، که پایش شکسته ، از این که مجبور است در پیش این آقای محترم پایش را دراز کند خجالت می کشد و همواره عذرخواهی می کند که ببخشید من پاهایم در حضور شما دراز است ، با این که دراز کردن پاهایش ، که اختیاری نیست ؛ چرا که پایش شکسته و توان جمع کردن آنها را ندارد ، امّا چون احساس می کند در حضور شخصیّتی بزرگوار با این حالت نشسته ، شرمنده است و این را برای خود نقص و عیب می داند .
معصومان ( علیهم السلام ) نیز چنان عظمتی برای خداوند متعال احساس قائلند و برخی کارهای را – که حتّی مکروه نیز نیست – گناه می دانند ؛ مثلاً هنگامی که انسان مجبور می شود لباس خود را در آورد . چنین کاری را معصومان ( علیهم السلام ) گناه می دانند . از این روست که در روایت است : « حسنات الابرار سیئات المقربین ؛ کارهای نیک نیکوکاران ، برای مقرّبان گناه است » .
{P – مصباح یزدی ، محمدتقی ، راهنما شناسی ، ص ۱۷۰ و ۱۷۱ . P}

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.