چرا پیامبران و امامان ( علیهم السلام ) با اینکه معصوم بوده اند در برابر خداوند به گناه اعتراف کرده و از خداوند طلب آموزش خواسته اند ؟

طلب بخشش ازخدا
0 35

اعتراف به گناه از سوی معصومان و آمرزش خواستن آن بزرگواران به این معنا نیست که آنان به گناه – معنای حرام شرعی – آلوده بوده اند به این معناست که در نظر خودکاری کاری کرده اند که شایسته مقام ربوبی خدا نبوده است . این کار را در اصصلاح کلام اسلامی « ترک اولی » می گویند . گاه پیامبران از کارهایی استغفار کرده اند که به ظاهر ، انجام آن کارها اختیاری نیز نبوده است ، ولی از آن جا که آنان مقامی بلند داشته و عظمت خدا را بسی بیشتر از ما دریافته بودند ، چنین کارهایی را برای خود گناه دانسته و از آن طلب بخشش کرده اند . حتّی کارهایی مباح ، مانند آن گاه که انسان مجبور می شود لباس خود را از تن بیرون آورد ، در نظر معصومان – با توجّه به عظمت و مقام خدا – گناه محسوب شده است .
بنابراین ، پیامبران و امامان ( علیهم السلام ) از برخی کارهای پرهیز کرده و آنها را گناه شمرده اند و اگر مرتکب آن کارها شده اند ، به استغفار پرداخته و گریسته اند . از این رو ، در روایت آمده است : « حسنات الابرار سیئات المقربین ؛ کارهای نیک نیکوکاران ، برای مقربّان گناه است » .
باید توجّه داشت که چنین کارهایی ، که معصومان برای خود گناه می دانند ، موجب آتش دوزخ و عذاب آخرت نیست و استغفار از آنها نیز برای رهایی از دوزخ نیست ، بلکه انجام این کارها تنها باعث می شود که از انسان از عنایات ویژه خدا و مقاماتی که عقل ما از ره یافتن بدان ناتوان است ، محروم شود و استغفار موجب بازگشت به مقام نخست است که پیش از انجام کار در آن بوده است و یا موجب رسیدن به مقاماتی والاتر است که در اثر انجام کار ، از نیل به بدان محروم شده است .
{P – مصباح محمدتقی ، راهنما شناسی ، ص ۱۷۰ و ۱۷۱ . P}

مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.