با اینکه خداوند هستی محض است و از عوارض جسم منزه است چگونه اجسام را آفریده با اینکه بنا به مثل معروف ذات نایافته از هستی بخش کی تواند که شود هستی بخش؟

0 53

این شعر معروف همان قاعده معروف است که معطی هر کمال نمی تواند فاقد آن باشد و این قاعده عقلی در مورد هر کمالی ساری و جاری است بر این اساس هر کسی که بخواهد کمالی را به دیگری موهبت نماید نمی شود

خود او فاقد آن کمال باشد در مورد خداوند هم چنین است او – مبدأ همه کمالات است هر کمالی مستند به او است و از آن مبدأ غیر متناهی سرچشمه گرفته است بنابراین خداوند قدرت دارد تمام مراحل وجودی را به ظرفهای قابل و شایسته موهبت نماید و جسمیت کمال نیست بلکه نقص است و لازم نیست تمام صفاتی که در معلول وجود دارد در علت او هم وجود داشته باشد

بنابراین خداوند که دارای کمالات غیر متناهی است می تواند به موجودات امکانی کمالات مناسب آنان را افاضه نماید و در شعر هم اشاره به هستی شده و خداوند هم هستی دارد و هستی هم می تواند بدهد .

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.