آیا در مصایب اهل بیت(ع) در زمان خودشان کسی شعری سروده؟

0 32

شعر سرودن در مصائب اهل بیت در نزد ایشان جایگاه ارزشمندی داشته است و روایات متعددی در این باره بیان شده است که تنها چند نمونه از آن را تقدیم می کنم:
« در کتاب امالى از ابو عماره نقل میکند که گفت: امام جعفر صادق بمن فرمود: شعرى در باره امام حسین علیه السّلام براى من بگو! وقتى من شعر در عزاى حسین گفتم آن حضرت گریان شد. دوباره شعر گفتم و آن بزرگوار گریان شد بخدا قسم من همچنان شعر میگفتم و آن حضرت مى‏ گریست تا اینکه صداى گریه رااز خانه آن برگزیده خدا شنیدم.
سپس امام جعفر صادق (ع) به من فرمود: اى ابو عماره! کسى که در عزاى امام حسین شعر بگوید و تعداد پنجاه نفر را بگریاند بهشت بر او واجب خواهد شد.
اگر کسى در عزاى حسین شعر بگوید و تعداد سى نفر را گریان کند. جزاى او بهشت است. هر کسى در مصیبت امام حسین شعر بگوید و تعداد بیست نفر را بگریه درآورد بهشت جزاى او خواهد بود. کسى که در عزاى حسین شعر بگوید و تعداد ده نفر را گریان نماید بهشت از براى او است. و هر کسى که در عزاى حسین شعر بگوید و یک نفر را گریان کند جزایش بهشت خواهد بود. اگر کسى در عزاى امام حسین شعر بگوید و خودش گریه کند اهل بهشت مى‏شود. اگر شخصى در مصیبت امام حسین شعر بگوید و خویشتن را شبیه به گریه‏کننده نماید جزاى وى بهشت خواهد بود.»[۱]

« در کتاب رجال کشى از زید شحام نقل میکند که گفت: ما و گروهى از کوفى‏ها در حضور امام جعفر صادق علیه السّلام نشسته بودیم که جعفر بن عفان بحضور امام صادق(ع) مشرف شد. حضرت صادق(ع) وى را نزدیک خود جاى داد و به او فرمود:
اى جعفر! گفت: لبیک! خدا مرا فداى تو کند. فرمود: به من این طور رسیده که تو خیلى خوب در باره امام حسین علیه السّلام شعر میگوئى؟ گفت: آرى فداى تو شوم. فرمود: پس شعر بگو! وقتى وى شعر گفت: امام صادق علیه السّلام به قدرى گریه کرد که اشک‏هاى آن حضرت به گونه‏ها و ریش مبارکش فرو ریخت و افرادى هم که حضور داشتند گریان شدند.
سپس حضرت صادق علیه السّلام فرمود: اى جعفر! بخدا قسم ملائکه مقرب خدا شعر تو را که در اینجا براى امام حسین گفتى شنیدند و بیشتر از ما گریه کردند.
اى جعفر! خدا الساعه بهشت را بر تو واجب نمود و تو را آمرزید. آنگاه فرمود: اى جعفر! آیا زیادتر از این براى تو بگویم؟
گفت: آرى اى مولاى من. فرمود: احدى نیست که در باره مصیبت امام‏ حسین شعر بگوید و گریه کند و دیگران را گریان نماید مگر اینکه خدا بهشت را بر او واجب میکند و او را مى‏ آمرزد.»[۲]

«کمیت» ازجمله کسانی است که در مصیبت ابا عبدالله(ع) شعرسرود و در محضرامام باقر(ع) خواند و امام باقر(ع) بسیار گریستند. و خطاب به کمیت فرمودند:«ای کمیت! اگرسرمایه ای داشتیم در پاداش این شعرت به تو می بخشیدیم؛ اما پاداش تو همان دعایی است که رسول خدا(ص) درباره حسان بن ثابت فرمودند:که همواره به جهت دفاع ازما اهل بیت(ع)مورد تأیید روح القدس خواهی بود.[۳]

دعبل خزائی، از جمله افرادی است که درمصیبت امام حسین(ع)در حضور امام رضا(ع) مرثیه ای که سروده بود را خواند، که صدای گریه امام رضا(ع) و اهل بیت آن حضرت بلند شد.[۴]

[۱]. بحار الأنوار، ج‏۴۴، ص: ۲۸۲.
[۲]. بحار الأنوار، ج‏۴۴، ص: ۲۸۳.
[۳]. مصباح المتهجد، ص۷۱۳.
[۴]. بحارالانوارج۴۵ص۲۵۷

منبع :‌ شهر سوال

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.