در روایات چه راه هایی برای امتحان کردن دوستان بیان شده است؟

0 12

در روایات راه های متعددی برای امتحان نمودن دوستان مشخص شده که عبارت است از:

الف) در حال بی نیازی و فقر، دوستی او عوض نشود؛ امام باقر فرمود: بدترین دوست کسی است که تو را به هنگام بی نیازیت حفظ کند و به وقت تنگدستی رها سازد،(میزان الحکمه، ج ۱، ص ۵۳)

ب ) به هنگام عصبانیت بدگویی تو را ننماید؛ امام صادق(ع) فرمود: دوستی که سه بار از تو عصبانی شد ولی بدگویی تو را ننمود و کلام ناسزا از دهانش خارج نشد او را برای خود نگه دار، (بحارالانوار، ج ۷۸، ص ۲۵۱)

ج ) به نماز اهمیت بدهد؛ قرآن می فرماید: «ای اهل ایمان با آن گروه از اهل کتاب و کافران که دین شما را به بازیچه گرفتند دوستی مکنید. زمانی که شما ندای نماز بلند می کنید آن را به مسخره و بازی می گیرند زیرا آن قوم مردمی نادان و بی خردند»،(مائده، آیه ۵۷)V

د ) اهل نیکی در هنگام سختی و راحتی انسان باشد؛ امیرالمؤمنین(ع) فرمود: «در سختی ها دوستان امتحان می گردند»، (غررالحکم، حرف فاء لفظ فی)

ه ) هنگام زوال توانایی انسان دوستیش از بین نرود؛ حضرت امیر(ع) فرمود: «هنگام از بین رفتن قدرت انسان دوست از دشمن شناخته می گردد»، (غرر الحکم، حرف عین، لفظ عند)

و ) هنگام به قدرت رسیدنش از احسان به دوستان خودداری ننماید.راجع به علاقه نسبت به دوستان: علاقه و وابستگی به دوستان تا وقتی که موجب اخلال در برنامه زندگی و کاری انسان، مزاحمت با حقوق والدین، مشغولیت ذهن و ضعف اراده و عدم اعتماد به نفس و ضعف ایمان نگردد اشکالی ندارد، بلکه اگر در راستای اصلاح و قوّت بخشیدن به این امور باشد بسیار خوب و مفید خواهد بود، البته بهترین سیاست در این مسائل همان طور که خود شما به آن التفات دارید میانه روی است و زیاده روی و افراط در آن موجب به وجود آمدن مشکلات ذکر شده خواهد گشت.

دوستی ها بر چند نوع است:

۱- دوستی به خاطر خدا همانند علاقه به اولیای دین و برادران ایمانی که منشأ آن منش دینی فرد و اعتقادات او است نه انگیزه های دیگر

۲-دوستی به جهت مال و جمال و یا کشش های غریزی دیگر. {Tنوع اول؛T} این دوستی ها عبادت و از بهترین اعمال است . چنان که در احادیث منقول از اهل بیت(ع) آمده است: {Hهل الدین الا الحب H}؛ {Mآیا دین جز محبت چیز دیگری است؟M}. {Tنوع دوم؛T} این دوستی ها چنانچه موجب سد راه خدا گردد و احیانا آدمی را به انحراف بکشاند، خطرناک ترین دام شیطان است که باید از آن پرهیز نمود و تنها آن را معبری برای درک جلال و جمال خداوند قرارداد.

ممکن است گلی زیبا انسان را فریفته و مجذوب خویش کند؛ ولی عاقل کسی است که در ورای زیبایی گل جمال خالق گل راببیند و از این حجاب عبور کرده تا ملکوت را مشاهده نماید. در رابطه با مشکلی که یاد کرده اید، توجه به این نکته الزامی است: دوست و دوست یابی از نیازهای واقعی زندگی است و دارای فلسفه خاصی است. اما آنچه مهم است این که در این راستا همچون دیگر جنبه های زندگی رعایت اعتدال لازم و ضروری است. به عبارت دیگر: علاقه انسان به دوستان احساسی پاک و لطیف است اما همواره باید عواطف با تعقل همراه باشند و از طرف دیگر باید مراقب دخالت غرایز دیگر، مانند غریزه جنسی در این موارد نیز بود.

مطالب مرتبط

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.