اگر عروسی داشته باشیم که با ما اخت نباشد؟

0 57

اگر عروسی داشته باشیم که با ما اخت نباشد و با مادر شوهر رابطه خوبی نداشته باشد آیا راه حلی هست برای رابطه بهتر؟

پاسخ:

صمیمی نبودن عروس با خانواده داماد داستانی است که سابقه زیادی در روابط اجتماعی ایرانیان دارد و می تواند علل و عوامل گوناگون داشته باشد و تا زمانی که به طور دقیق این موضوع علت یابی نشود، نمی توان راهکار عملی دقیقی برای آن ارائه کرد، اما در عین حال برخی عوامل عمومی و مشترک وجود دارد که در ابتدا به بررسی برخی از این عوامل می پردازیم و سپس به راهکارهای عملی این مشکل اشاره می کنیم.
۱. پیش داوریگاه در زندگی با افرادی مواجه می شویم که بدون تجربه مستقیمی از برخورد با دیگران، دربارۀ آنها قضاوت هایی می کنند و در حالی که پیش داوری در بروز بسیاری از مشکلات اجتماعی ـ اخلاقی نقش اساسی دارد، پیش داوری یعنی قضاوت زود هنگام، نسبت به یک موضوع که معمولاً قبل از جمع آوری و بررسی اطلاعات لازم پدید می آید و بر شواهد ناکافی و حتی خیالی مبتنی است.(۱) یکی از موارد پیش داوری، قضاوت عروس در مورد خانواده داماد به ویژه مادر شوهر است که می تواند بر رفتارهای بعدی عروس با مادر شوهر و خانواده داماد تأثیر منفی داشته باشد.
۲. توقع بیش از حد عروسعروس خود را محرم و شریک اصلی زندگی همسر خود می داند و به همین خاطر تمایل دارد، همسرش تمام سرمایه محبت و عشق خود را صرف او کند. این جاست که بسیاری از مشکلات پدید می آید. عروس در چنین موقعیتی مادر شوهر و خانواده داماد را رقیب اصلی خود می بیند و از هرگونه توجه همسرش به خانواده خود بیزار است. این امر باعث حسادت و موضع گیری عروس در برابر خانوده داماد می شود.
۳. تفاوت دیدگاه های عروس و مادر شوهراز آنجا که عروس نسبت به مادر شوهر از سن و سال کمتری برخوردار است، دیدگاه ها، تفکرات، احساسات و عواطف او با مادر شوهر تفاوت دارد. چه بسا رفتاری که از دیدگاه عروس مطلوب ارزیابی شود، ولی همان رفتار از دیدگاه مادر شوهر نامطلوب باشد. اگر تفاوت در دیدگاه به خوبی در محیط خانواده مدیریت نشود، می تواند برای زندگی مشترک عروس و داماد مشکل ساز شود.
۴. بی تجربگی عروسگاه در بین خانواده ها، به ویژه کسانی که تازه به تشکیل خانواده اقدام نموده اند، اتفاق می افتد که عروس، بدون توجه به اصل اخلاقی حاکم بر زندگی مشترک، به رفتارهای ناشایست و غیبت در مورد خانواده داماد روی می آورد. به همسران جوان توصیه می شود در اصلاح چنین رفتارهایی، به صورت غیر مستقیم اقدام نمایند و بروز این رفتارها را در آغاز زندگی زناشویی، دلیل بی تجربگی و ناآشنایی با حد و مرز زندگی مجردی با زندگی خانوادگی بدانند که به تدریج و با گذشت زمان حل خواهد شد و هر یک از زن و مرد کم کم با انتظارات و ارزش های اخلاقی حاکم بر زندگی مشترک آشنا می شوند. (۲)
۵. دخالت های بی جای خانواده شوهرخانواده شوهر با دخالت های بی جای خود در زندگی مشترک زوج های جوان، باعث ایجاد کدورت بین آنها می شوند. البته این نوع دخالت ها محدود به خانواده داماد نمی شود، ولی از آنجا که غالباً عروس به خانه پسر می رود و با آن خانواده نزدیکی بیشتری دارد، این مسایل در مورد خانواده داماد بیشتر دیده می شود. بدیهی است که اینگونه دخالت ها در رفتارهای عروس با خانواده داماد تأثیر منفی می گذارد و عروس خانواده این رفتارها را بی پاسخ نمی گذارد و سعی می کند تا با رفتار سرد خود به آنها نارضایتی خود را گوشزد کند.
بدیهی است عوامل عدم صمیمیت بین عروس و خانواده داماد به عوامل بالا خلاصه نمی شود و عوامل دیگر مانند تفاوت فرهنگی بین عروس و خانواده داماد، حسادت، رفت و آمدهای بی حد و حصر، ویژگی های شخصیتی دو طرف و… می تواند در این زمینه موثر باشد که ما به دلیل طولانی نشدن بحث از ذکر مفصل آن خودداری می کنیم.
در زیر به برخی از راهکارهایی که شما را در رسیدن به هدفتان کمک می کند، اشاره می کنیم. این راهکارها عمومی هستند و تمام نزدیکان شوهر باید به آن توجه داشته باشند به ویژه اقوام درجه یک شوهر مانند مادر شوهر، خواهر شوهر و … .
۱. تکریم عروس: سعی کنید در تمام برخوردهای خود با عروستان با احترام و تکریم برخورد کنید. زیرا زمانی که با فردی با احترام برخورد شود و او احساس کند که جایگاه ویژه ای دارد، شخصیت او به صورت شخصیتی عزیز، مستقل و مثبت رقم خواهد خورد و در نتیجه رفتار او رفتاری مثبت و بهنجار خواهد شد. بر عکس زمانی که فرد احساس کند که او در بین افراد فامیل جایگاهی ندارد و همواره به او بی احترامی می شود، هرگز نمی توان از چنین کسی انتظار نیکی و رفتار صمیمانه داشت. علی علیه السلام در این باره می فرمایند: «کسی که نَفْسش بر وی خوار شد، امید نیکی از او نداشته باش»(۳)
۲. ابراز محبت: یکی از نکات مهم برای ایجاد رابطه دوستانه و صمیمانه محبت کردن است. البته در این مورد نباید تنها به محبت درونی اکتفاء شود، زیرا محبت، زمانی موثر خواهد بود که ابراز گردد و فرد از محبت به خود آگاه شود. ابراز محبت نکته ای است که اهل بیت به یاران خود سفارش کرده اند. امام کاظم علیه السلام می فرمایند: «هر گاه یکی از شما برادرش را دوست دارد، او را از این دوستی مطلع کند، که این کار برای دوستی و رابطه بین شما بهتر است».(۴)
۳. بهتر است به عروستان با چشم خواهری بنگرید و همانطور که دوست دارید با خواهرتان رفتار شود با او نیز رفتار کنید تا رفته رفته فضای صمیمی بر روابط شما حاکم شود. آری هر چه را که برای خود می پسندید، برای دیگران هم بپسندید و هر چه برای خود دوست ندارید برای دیگران هم دوست نداشته باشید. (۵)
۴. از مداخله بی جا در زندگی آنها به شدت پرهیز کنید.۵. بخشندگی: عطا و بخشش و هدیه دادن، دیگران [به ویژه خانم ها] را به سوی انسان جلب می کند. بخشندگی عامل دوستی است و بذر محبت را در دل می افشاند. هدیه سمبل عاطفه و محبت است. (۶)
۶. خوش بینی: نسبت به رفتارهای عروس خانواده، خوش بین باشید و از بدگمانی نسبت به او پرهیز کنید. یکی از مشکلات روابط بین فردی، عدم درک انگیزه ها و مقاصد طرف مقابل است. در این حالت، گاه افراد تفسیر و برداشتی نادرست از یک رفتار دارند، در حالی که براساس اصول اسلامی باید یک رفتار را به بهترین وجه تفسیر کرد. بدیهی است تلاش اعضای خانواده برای کاهش برداشت های منفی از رفتارهای یکدیگر، زمینه ای برای درک مناسب و روابط فراهم خواهد کرد.(۷) تلاش اعضای خانواده باید به گونه ای باشد که افراد بیشتر به جنبه های مثبت یکدیگر توجه کنند و نکات منفی را بیش از حد بزرگنمایی نکنند.
۷. خوش زبانی: در برخورد با عروستان خوش زبان باشید. محتوای سخن و کیفیت ادای آن، هیچ یک نباید ناپسند باشد. چه بسا سخن خوبی که به خوبی بیان نشده، زمینه تنش و ناسازگاری را فراهم کرده است. امام صادق علیه السلام در این باره می فرماید: «در سخن گفتن، پاکیزه سخن بگوی و با برادرت با روی باز مواجه شو»(۸)
۸. تغافل: تغافل یعنی این که انسان چیزی را بداند، ولی با اراده و عمد خود را غافل نشان دهد. از آنجا که زندگی انسان با خواسته های معقول و غیر معقول گره خورده است، طبیعی است که انسان در برخی مواقع از مسیر خردورزی خارج شود و رفتارهای ناشایست از او سر بزند. یکی از راهکارهایی که می توان در برابر رفتارهای نادرست دیگران انجام داد تغافل است یعنی در برابر رفتارهای نادرست آنها به گونه ای رفتار کنیم که گویی از آن رفتار مطلع نیستیم و با بزرگواری و بی توجهی از کنار آن رفتار بگذریم.

پاورقی:

۱. جمعی از نویسندگان، روان شناسی اجتماعی با نگرش به منابع اسلامی، انتشارات سمت، ص ۱۸۳.
۲. طجری، علی بهرام، پایان نامه موسسه امام خمینی، چشم اندازی بر جایگاه تغافل در تربیت اسلامی، ص ۹۲.
۳. حسینی زاده، سید علی، تربیت فرزند، ص ۱۰۴ به نقل از اصول کافی، انتشارات سمت. ج ۲، ص ۳۱۳.
۴. همان، ص ۹۲ به نقل از بحار الانوار، ج ۷۴، ص ۱۸۲.
۵. اشاره به فرازی از نامه امام علی(ع) به فرزند خویش.
۶. روان شناسی اجتماعی با نگرش به منابع اسلامی، ص ۲۴۶.
۷. سالاری فر، محمد رضا، خانواده در نگرش اسلام و روان شناسی، انتشارات سمت تهران. ص ۱۱۸.
۸. همان، ص ۶۶.
منبع: نرم افزار پاسخ – مرکز مطالعات و پاسخ گویی به شبهات

ارسال یک پاسخ

توجه داشته باشید: آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

نظر شما پس از تایید مدیر منتشر خواهد شد.