تربیت صلاحی چگونه تریتی است ؟

تربیت باید صلاحی باشد نه اصلاحی؛ یعنی پدر ومادر خودشون رو ارزیابی کنند. اگر وقتی رو که برای بچه اشون می گذارند،بر روی رفتارهای مثبت بیشتر از وقتیه که روی اصلاح رفتارهای غلط می گذارند، اون پدرومادر در امر تربیت موفقند. اما اگر والدینی، غلط گیرباشند و وقتی بچه اشون فحش داد، تمام وقتشون رو بگذارند برای اصلاح اون، مطمئنا ضرر کرده اند.(خانواده پویا/ج10/ص88)

پدر و مادر، می بایست روی رفتار درست تمرکز بیشتری داشته باشند؛ در اینصورت خود بچه رفتار بد رو متوجه می شه. وقتی که والدین حق رو بهش یاد بدن،باطل رو خودش متوجه می شه. کافیه که پدر و مادر حق رو به او نشون بدن. اون هر مقدار هم که به سمت باطل بره؛ چون حق رو شناخته، به این سمت میاد.

اگر پدر ومادر از زاویه دید بچه ها به مسئله نگاه بکنند، شاید بتونند مسئله رو حل بکنند؛اما اگر به نیاز خودشون فکر کنند،راه رو اشتباه رفته اند. فرض کنید من بچه رو به خاطر این که عصبانی شده ام، یا به خاطر این که رفتار غلطی داشته است، دارم تنبیه می کنم و می خوام با این تنبیه رفتارش رو اصلاح کنم،مسلما اشتباه کردم.

یکی از والدین درباره ی نماز خوندن بچه ی خود از من سوالی کرد. بهش گفتم: شما چطور به بچه ات می گی نماز بخون؟ گفت: من موقع نماز بهش می گم بیا نماز بخونیم. گفتم: شما برو با بچه ات نیم ساعت بازی بکن و بعد از بازی، موقع نماز بگو: حالا وقت نمازه بیا با هم بریم نماز بخونیم. ببین بچه میاد نماز بخونه یا نه! شما وقتی با بچه بازی کردی و نیازش رو برطرف کردی، کنار این بازی با شما نماز می خونه؛ منتها به شرطی که نماز برای شما مهم باشه. یکی از دلایل مهم که بچه ها از کار کردن بدشون میاد اینه که وقتی پدر به خونه میاد، همیشه خسته است. واقعا اگر پدری به این فکر کند که کار کردن به او نشاط می ده و با نشاط به خونه بیاد، بچه نسبت به کار، احساس خوبی پیدا می کنه.

به نظرم در تربیت مذهبی این خیلی مهمه که ما چه رویکردی نسبت به مذهب داشته باشیم. منتها به شرطی که نیاز بچه رو ارضا کنیم.اگر خواست اون رو ارضا نکنیم، اون هم با ما راه نمیاد. هر مقدار هم زور بزنیم فایده ای نداره.